თბილისის N64 საჯარო სკოლის IX^ა კლასის მოსწავლე ნინი ნოზაძემ ანა კალანდაძის ლექსი „მოდიოდა ნინო მთებით“ მხატვრულ ტექსტად აქცია. მასწავლებლების შეფასებით, ნინი საოცარი გოგოა, მისი ნამუშევარი კი ნამდვილად საინტერესოა.

„ფეხნატკენი, დაღლილი, ცოტათი შეშინებული 12 წლის გოგონა ჯავახეთის გზაზე მოდის. ნინო ჰქვია, მისი ამ ადგილზე მოხვედრის ისტორია კი გზაზე გრძელია. მოდის და თან ხელში უჭირავს ვაზის ჯვარი, თითქოსდა რაღაცას დაეძებს, თითქოსდა რაღაცის პოვნა სურს, სიარულს კი არ წყვეტს. გარშემო ლურჯი მწვერვალები დაჰყურებენ, რომლებიც რძისფერ ნისლში გახვეულან, ყვავილები ნინოს მსგავს ფერად განწყობას ასხივებენ, მთებზე თბილი თოვლი დევს, პატარა გოგონა, ნინო, სადაც დააბიჯებდა ყველგან ვარდი ამოდიოდა, მაგრამ მკაცრი, დაუნდობელი ქარი ამ ფერად ვარდებს ფოთლებს მოჰპარავდა ხოლმე. მისი მრავალი ემოცია ერთმანეთში ირეოდა, ბუნება ახლდებოდა, ზაფხულის მიწურულია და შემოდგომის დასაწყისი, შემოდგომისას კი ხეები თავისუფლდებიან გამოუსედაგარი ფოთლებისგან. ალბათ, სწორედ ამიტომ მოდიოდა ნინო ჩვენკენ, ჩვენი განწმენდა სურდა, ის თვით შემოდგომა იყო. პატარა გოგონა, რომელიც სრულიად მარტო მოაბიჯებდა, მწყემსი დაინახა, შინაგანად ძალიან გაუხარდა, მაგრამ დაღლილობის გამო ემოციებს ვერც კი ამჟღავნებდა, მწყემსი აქეთ-იქით იყურებოდა, ნინო შენიშნა. 
რომელია ქართლის გზაი? -ჰკითხა ნინომ. 

მწყემსმა მარჯვნივ მიიხედა, ხელი ასწია და სიამაყით თქვა: „საქართველო არი ესე...“ 

ვინ იცის, რა არ გაიფიქრა მწყემსმა? შეიძლება ეს ყველაფერი უცნაურადაც კი მოეჩვენა. 

ნინომ სიარული განაგრძნო, უფრო მეტი თავდაჯერებით, მეტი სიფრთხილით. თავში რა არ უტრიალებდა, ბევრს ფიქრობდა, მაგრამ იცოდა, რაც არ უნდა მომხდარიყო, მას ქართლში უნდა შეებიჯებინა. ვაზის ჯვარს დრო და დრო უფრო და უფრო ხელს უჭერდა, მთელს ძალას ამ ჯვარში დებდა, რომელიც ჩვენთან უნდა შემოეტანა. ქარი კი არ ჩერდებოდა, მთებზე არც თბილი თოვლი დნებოდა, ყვავილები კი არ ჭკნებოდა. არავინ იცოდა რას გააკეთებდა ასეთი პატარა გოგონა, რას შეცვლიდა, რას ჩაიდენდა, რას მოიმოქმედებდა, ის თავისთვის, ნელა მიაბიჯებდა, ხან თავს გაიმხნევდა ხოლმე „აი, ცოტაც დამრჩა“ - ამოიბუტბუტებდა.
326 წელს მან ქართლში შეაბიჯა და იმ დროს გახარებული ვარდები დღემდე ყვავიან“.