რუსთავის N3 საჯარო სკოლამ კიდევ ერთი თაობა საზეიმოდ გააცილა. 

როგორც სკოლაში გვიყვებიან, სკოლის ეზოში გაჟღერებული „ბოლო ზარი“ მხოლოდ გაკვეთილების დასრულებას არ ნიშნავდა - ეს იყო სიმფონია, რომელიც ერთდროულად სევდას, სიამაყესა და დიდ იმედს იტევს. 

ამ დღეს, მე-12 კლასელებმა მშობლიური სკოლის კედლებში ბოლოჯერ გაიარეს როგორც მოსწავლეებმა, რათა ხვალიდან ქვეყნის სადარაჯოზე ახალი ენერგიითა და ცოდნით წარდგნენ.

ღონისძიება სავსე იყო იმ სითბოთი, რომელსაც მხოლოდ წლების განმავლობაში ნაშენები ურთიერთობები ბადებს. მოსწავლეებმა განსაკუთრებული სიყვარულით მიმართეს მათ, ვინც ოდესღაც აკანკალებული ხელით პირველი ასოები დააწერინა – პირველ მასწავლებლებს. მათ თვალებში აღბეჭდილი მადლიერება ყველაზე ძვირფასი ჯილდო იყო იმ ამაგისთვის, რასაც საფუძვლის ჩაყრა ჰქვია.

არანაკლებ ემოციური იყო დამშვიდობება კლასის ხელმძღვანელებთან - ადამიანებთან, რომლებიც წლების განმავლობაში იყვნენ მათი მრჩევლები, მეგობრები და მეორე მშობლები.

საზეიმო ღონისძიება გაჟღენთილი იყო პატრიოტული სულისკვეთებით. თეთრ პერანგებზე დაწერილ სურვილებში, სიმღერებსა და ლექსებში მკაფიოდ იკითხებოდა ერთი მთავარი სათქმელი: ეს თაობა საქართველოს იმედია.

„თითოეული მოსწავლე აცნობიერებს, რომ სკოლის მიღმა დიდი ასპარეზია, სადაც მათ საკუთარი ქვეყნის მომავალი უნდა ააშენონ. მათი თვალებიდან იკითხებოდა მზაობა, რომ ისწავლონ, იშრომონ და ემსახურონ სამშობლოს იმავე თავდადებით, როგორითაც სკოლის მასწავლებლებმა ასწავლეს.

„ბოლო ზარი“ დაირეკა, თეთრი პერანგები მოგონებებით აივსო, ჰაერში გაშვებული ფერადი ბუშტები კი თითქოს იმ ოცნებების სიმბოლოა, რომლებიც დღეს ფრთებს ისხამენ.

გზას დაგილოცავთ, ძვირფასო კურსდამთავრებულებო! იარეთ მუდამ წინ, მაგრამ არასოდეს დაივიწყოთ ის ფესვები, რომლებმაც დღეს ასე ამაყად დაგაყენათ ცხოვრების დიდ გზაგასაყარზე. თქვენ ხართ ჩვენი ხვალინდელი დღე, ჩვენი მშვიდობა და ჩვენი საქართველოს გაგრძელება!“,- აღნიშნავენ სკოლაში და მოსწვლეებს დიდი სიყვარულით ემშვიდობებიან. 

იხილეთ ფოტოები: