ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ფუშრუკაულის საჯარო სკოლაში მოსწავლეთა განვითარებას უდიდესი ყურადღება ეთმობა. 

ამჯერად, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელმა ნინო ქამადაძემ შიდასასკოლო კონკურსი-  „ჩანახატი“ მოაწყო. მოსწავლეები მის მიმდინარეობაში მონდომებით ჩაერთნენ, შემოქმედებითი შესაძლებლობები გამოავლინეს და დრო ნაყოფიერად გაატარეს. 

თითოეულ მოსწავლეს წერილობითი ჩანახატი უნდა შეექმნა, სადაც თავიანთი შინაგანი სამყარო გამოჩნდებოდა. კონკურსი უდიდესი წარმატებით წარიმარტა, რადგან  მოსწავლეებიც აღფრთოვანებული დარჩნენ საკუთარი ნაშრომებით. დანარჩენების ნაშრომები ისევ მოსწავლეებმა შეაფასეს, მათ ჟიურის როლი წარმატებით მოირგეს.


„ბავშვებისთვის მხატვრული აზროვნების განვითარება და მათში მწერლური ნიჭის გაღვიძება ერთგვარი მისიაა მასწავლებლებისთვის. თითოეულ მოსწავლეში იმალება ნიჭი და პოტენციალი შემოქმედებისა. სწორედ ამ პოტენციალის აღმოჩენისა და გაზრდის მიზნით ხულოს რაიონის სოფელ ფუშრუკაულის საჯარო სკოლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელმა ნინო ქამადაძემ, რომელიც სხვადსხვა აქტივობებით ტვირთავს საგაკვეთილო პროცეს, მოაწყო შიდა სასკოლო კონკურსი სახელად „ჩანახატი“,- აღნიშნავენ სკოლაში.

სკოლა ერთ-ერთიმოსწავლის, ლიზი სურმანიძის ჩანახატს გვიზიარებს. 
 
„წვიმს ... ცა ტირის ... შეიძლება სიხარულის ცრემლებია. იმ სიხარულის ადამიანებს რომ შეახვედრებს ერთმანეთთან. ვინ იცის ... წვიმას ქარიც ემატება. გარშემო ყველაფერი ახმაურდა, შევკრთი. ისეთი გრძნობა დამეუფლა თითქოს დედამიწა გაჩერდა ... სითბო ვიგრძენი გულში, რომელიც მთელ სხეულს მოედო და მაშინ მივხდი, რომ ახლოს იყავი, ძალიან ახლოს ... ვებრძვი საკუთარ თავს, მაგრამ მაინც ნელი ნაბიჯებით ვუახლოვდები ფანჯარას. დაორთქლილ მინას აკანკალებული ხელით ვწმენდ, თან მეშინია იქ რომ არ დამხვდე. თუმცა შენ აქ ხარ, ჩემთან, ასე ახლოს. შენს სახეს შევცქერი ტკივილისა და ემოციებისგან დაცლილს. იქნებ შენც ასე ძალიან გინდა ჩემთან შეხვედრა ან იქნებ ეს მხოლოდ ჩემი წარმოსახვაა. მე გგრძნობ ძლიერ, რადგან მინდა, რომ ასე იყოს ... მინდა, რომ შენც ისე მძლავრად გინდოდეს ჩემთან შეხვედრა, როგორც მე. თვალები დავხუჭე ... ბედნიერება და უბედურება ერთნაირად მოვიდა ჩემთან. აღარ წვიმს ... ყველაფერი ძველებურად გაგრძელდა, თითქოს არც უწვიმია, მაგრამ მე ხომ ვიცი, როგორც იწვიმა ... იწვიმა გრძნობებმა, განცდებმა და შენთან შეხვედრის სურვილმა უფრო და უფრო იმატა. გრძნობები ისევ მიიმალნენ, მაგრამ აღარ ვდარდობ. ისევ გაწვიმდება და ისევ დამეუფლება ის განცდა, რომელიც შენ მაჩუქე... გაწვიმდა...“,- X კლასის მოსწავლე ლიზი სურმანიძე.