ასლან შაინიძის სახელობის ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ დისველის საჯარო სკოლის პედაგოგი ნინო დოხტურიშვილი თავის ნოველას გვიზიარებს. 

ნოველას „საიდუმლო სანტა“ ჰქვია და ის ბავშვთა სახლის აღსაზრდელების ცხოვრებას ასახავს. ერთ-ერთ პერსონაჟს სჯერა, რომ მისი სანტა დედამისია. მისი რწმენა იმდენად ძლიერია, რომ გარშემომყოფებსაც სიკეთის კეთებისკენ უბიძგებს.

„საიდუმლო სანტა“

„მიუსაფარი სახლის გაცრეცილი კედლები ისე უმოწყალოდ ფიტავს გარემოს, როგორც დეკემბრის სუსხი ყინავს ადამიანის  სისხლსა და ხორცს. განვლილი დღეები დოკუმენტური სიზუსტით ემსგავსება ზაფხულის მეაწამულივით შავ ღამეებს.

 - ანი, მოდი აქ, რაღაც უნდა გკითხო?

- გისმენ!

- შენი საიდუმლო სანტა ვინ არის? - იუმორით მიუგო ათი წლის გოგონას მასზე უფროსმა მოზარდმა ...

- დედა?

- დედა რომ არ გყავს, აქ ხომ ყველა მიუსაფარი ვართ, ოჯახიდან უარყოფილი?

- დედა აზრსა და გონებაშია....მისი სითბო სულ თან მდევს, ლანდივით დამყვება....

- წარმოვიდგინოთ, რომ მართლა დედა მოვიდა, როგორ ფიქრობ, რას მოგიტანს?

- დედაშვილობას.....

ანიმ გახარებულმა თქვა ბოლო სიტყვა და სიხარულით გაემართა თავისი საძინებლისკენ...

ცოტა არ იყოს, დააბნია მოზარდი ამხელა რწმენამ, რომელიც ამ პატარა ბავშის გონებაში ბედნიერებად ილექებოდა....

მეორე დღეს ახალი წლის დილა გათენდა, ანას სარეცელთან რამდენიმე ტკბილეული და ერთი შელამაზებული თოჯინა მოკალათებულიყო ...

- დედამ მომიტანა! ანას სიხარულისგან თვალები გაუბრყინდა და გამალებით დაუწყო ნივთებს კოცნა-ალერსი....

მასწავლებელი კუთხეში მდგარ ლალის მიუბრუნდა, რომელიც სიამოვნებით უმზერდა პატარა მეგობრის აღტკინებულ თვალებს და გაკვირვებლმა ჰკითხა: 

- ლალი რატომ დაუთმე შენი ტკბილეული ანას, შენ ხომ უსაჩუქროდ დარჩი?

- მას სწამს, რომ დედა მოვა, მე კი ეს რწმენა დავკარგე. რწმენადაკარგული ადამიანის სიცოცხლე ორმოში დაგუბებულ    დაბინძურებულ წყალს ჰგავს, სადაც არაფერი საზრდოობს. ანის იმედი იმხელა სხივია, რომლის ნათებაც ამომავალი წერტილია ნებისმიერი გულნატკენი, ეულად დარჩენილი ადამიანისთვის!“,- წერს ნინო დოხტურიშვილი.