ლადო ასათიანის სახელობის ცაგერის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბარდნალის საჯარო სკოლაში საბჭოთა ოკუპაციის 100 წლისთავი აღინიშნა.

სკოლაში გამართულ ღონისძიებაზე დირექტორმა, მთვარისა ახვლედიანმა მარო მაყაშვილის დღიურიდან ნაწყვეტი და მისადმი მიძღვნილი საკუთარი ლექსი წაიკითხა.

ასი წლის წინ, 1921 წლის 19 თებერვალს საქართველოს თავისუფლებისთვის ბრძოლას შეწირული 19 წლის მარო მაყაშვილის დღიურიდან:

„...რუსეთმა რაც კი კარგი გვქონდა, ჩვენი კულტურა, სულ დასცა და ახალიც არაფერი შემოიტანა, ენის  გარდა. ამისთანა მფარველი რომ ღმერთს არ გაეჩინა, უფრო კარგი იქნებოდა. ეხლა თავისუფლება გამოვაცხადეთ, კვლავ დამოუკიდებლები ვართ. ამისდა მიუხედავად, გლეხი სულით და ხორცით დაეცა, დაივიწყა რწმენაც და პატიოსნებაც.

იმის მაგივრად, რომ ყველანი ერთად იცავდნენ ამ მონობისგან განთავისფლებისგან, აქ გლეხი გამხეცდა და თავის მოძმე ქართველს ჰკლავს. საზღვარი არ არის. ადამიანი დაიღუპა, გაფუჭდა. აი, რუსობამ რა შედეგი მოუტანა ჩვენს ერს! ნუთუ დადგება ის დრო, როდესაც ძველებურად აუძგერებს ყველას გულს. ღმერთო, მალე, მალე მოვიდეს ის დღე და ქედმოხრილნი მარტო შენი მონები ვიყვნეთ!

რა იქნა ძველი ჩვენი განათლება, სწავლა და კულტურა? მანდილი გადააფარა, ალბათ, ყველაფერს ოხრათ დარჩენილმა რუსმა.

ოჰ, როგორ მძულან, მეტადრე ეხლა, ამ ომის დროს!

ეგ ერთი ერია, მგონი, ესეთი უღმერთო, უბედური, გაუნათლებელი და ღმერთისგან დაწყევლილი.

ღმერთო, მოგვიმართე ხელი!“

ასი წლის შემდეგ

მარო მაყაშვილს

„მოჰგავდი ველის შროშანსა
პოეტის ნაზი ასული,
გულს სიამაყით გივსებდა
სამშობლო ქვეყნის წარსული!

ვაჟკაცის გული ჩაიდგი,
როს მტერი მამულს გვტაცებდა,
ლელა ბაჩლელის ჯიშისას
ბრძოლის წყურვილი თან გდევდა!

ცხრამეტ გაზაფხულნანახო,
მომწყდარო ველის ყვავილო,
მაყაშვილთ ცრემლით ნაბანო,
გულს ჯავრი აღარ გაივლო!

მიწას ცვარ-ნამად ეპკურა
უმანკო სისხლის წვეთები,
მშობელი მიწის გულიდან
ყაყაჩოდ ამოენთები!..

დღესაც ღვიძლ მიწას გვტაცებენ,
გვკიდებენ ერთიმეორეს,
„ო, როგორ მძულან!“ - შენ ნათქამს
მეც გულით გავიმეორებ!“

იხილეთ ფოტოები: