ილია ჭავჭავაძის სახელობის ფოთის N5 საჯარო სკოლის მოსწავლე ნია რურუა ჩანახატში კარანტინის ფიქრებს გვიმხელს და მონატრებაზე წერს. გაეცანით მოსწავლის თავლით დანახულ პანდემიას, რომელსაც ნაშრომში გადმოსცემს. 


დაიწყო კარანტინი, რომელიც ჯერ კიდევ არავინ იცის, როდის დასრულდება, მთელი ამ კარანტინის განმავლობაში ბევრი რამის ფასსა და დანიშნულებას მივხვდი ჩემს ცხოვრებაში.

რომ არა ამდენი თავისუფალი დრო, არასოდეს შემეძლებოდა იმ წიგნების კითხვა, რომლებიც ჩემში დიდ ინტერესს იწვევდა და არასოდეს დავფიქრდებოდი იმაზე, თუ რამდენად მნიშვნელოვანი ყოფილა ადამიანთა სითბო, ალერსი, თვალებში ჩახედვა , ჩახუტება ...

თავიდან ვერც კი წარმოიდგენთ, როცა გავიგე, რომ სკოლა გადაიდო, როგორ მიხაროდა, რომ დილით 8 საათზე არავინ გამაღვიძებდა და არავინ წამიყვანდა სკოლაში, სადაც წესიერად გამოუძინებელსა და გამოუფხიზლებელს გაკვეთილებზე შეიძლებოდა ჩამომძინებოდა, ცოტა ხანში კი გავაანალიზე, რომ სახლში ჩაკეტილობა კარგი კი არა, საშინელებაა. ყველაზე საშინელი რამ, რაც კი შეიძლება არსებობდეს.ვერ ნახულობ მეგობრებს, მიჯაჭვული ხარ სოციალურ ქსელებს, ზიხარ ყოველგვარი საქმიანობის გარეშე და საშინლად იწყენ კიდეც.

თანდათან ვგრძნობდი რაღაცას, რომელიც უფრო და უფრო ღვივდებოდა...

იცით, ეს რა იყო?! 

მონატრება.

მომენატრნენ მეგობრები, მასწავლებლები, კლასელები, სკოლა და საერთოდ ყველა, ვისი ნახვაც ამ ხნის მანძილზე ვერ შევძელი. ხანდახან ისე მინდოდა ყველას ნახვა, რომ მზად ვიყავი, ტელეფონი საერთოდ გვერდით გადამედო და მათი ნახვის ფასად მას არც კი მივკარებოდი, როცა სკოლის პერიოდშიც კი მასზე მიჯაჭვული ადამიანი ვარ ხოლმე.

მომენატრა სკოლა, გაკვეთილზე უაზრო ღლიცინიც კი... დასვენებებზე დერეფნებში უსასრულო სეირნობა, მასწავლებლების შენიშვნები... კლასელების ბავშვური გაბუტვები და საერთოდ, ყველაფერი.

მაგრამ, მგონი, ამ ჩაკეტილობას რაღაც დადებითიც მოვუძებნე...

ვისწავლე ადამიანების ფასი ცხოვრებაში, მივხვდი, რომ მათ გარეშე ცხოვრება სრულიად უფერულია, გავაანალიზე, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ხალხთან ურთიერთობა და რამდენად ცუდი რამ არის მობილურ ტელეფონებსა თუ კომპიუტერებზე დამოკიდებული თაობა.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში