უკრაინელმა რეჟისორმა, ოლეგ კავუნმა გამოაქვეყნა ციტატები, თუ როგორ ესაუბრებიან თავშესაფარში მყოფი უკრაინელი ბავშვები დედებს:

- დე, შენ უსმენ არესტოვიჩს?

- ხანდახან

- ყოველთვის უსმინე, რა - უცებ რომ თქვას, სახლში დაბრუნება შესაძლებელიაო, არ გამოგვეპაროს...

- დე, სადაა ის ბავშვი, მარტომ რომ გადალახა საზღვარი? ჩვენ წავიყვანოთ რა, ძალიან ეშინია მარტოს.

- დე, კიდევ რამდენი ბომბი აქვთ?

- დე, თუ ჩვენს სახლს დაბომბავენ, შევძლებთ იქიდან ჩემი ლეგოს ამოღებას?

- დე, თუ ღმერთი არ კლავს პუტინს, გამოდის რომ ღმერთი უკრაინელებზე რაღაცის გამო გაბრაზდა?

- დე, კარგია, რომ ომი დილით ადრე დაიწყო, სხვა შემთხვევაში ბავშვები სკოლაში იქნებოდნენ უკვე წასული.

- დე, აღარ მაინტერესებს უკვე ბომბები - მოდი, კიევში დავბრუნდეთ.

- დე, რუსი ბავშვები უყურებენ ამ ომს? არ ვეცოდებით?

- დე, შენ ყოველთვის ამბობდი, ბავშვების ოცნებები აუცილებლად უნდა ახდესო. ჩემი აღარ ახდება. ეს ნიშნავს, რომ უკვე გავიზარდე?

- დე, თუ ომი დიდხანს გაგრძელდება, მამა ხომ არ დაგვივიწყებს?


წყარო: Tsvata Berdzenishvili