„ყოველ გაზაფხულზე ცას ნათელი ფერი დასდევს...  მოლოდინი ბედნიერების განცდისა იმატებს, გული კი ახალი სიცოცხლის მოლოდინით ხარობს, სილამაზის მორევში იძირება...
გაზაფხულის თავბრუდამხვევი სურნელით გაჟღენთილ ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ და თვალდახუჭლი, ჩიტების საამური ჭიკჭიკის ფონზე, ვხვდები ალიონს. ეს არის ნეტარების წამი, როცა ფიქრი ფიქრს მისდევს და ვარდისფრად აფეთქებულ ატმის ტოტებს გარს ევლება, ნაზად ეფერება თითოეული ყვავილის კვირტს, რათა გაიშალოს, სიცოცხლე შეიგრძნოს...   ყოველი გაზაფხული ასე იწყებოდა ალბათ ყველასთვის, მაგრამ წელს განსხვავებული გაზაფხულია, დუმილით სავსე გაზაფხული ღიმილის გარეშე. ხალისისა და სიცოცხლის განახლების ნაცვლად ცრემლით, ომისა და სისხლის სურნელით გაჟღენთილი გაზაფხული...
მახლობელ სახელმწიფოში მიმდინარე ომმა ჩააქრო ღიმილი, გაახუნა გაზაფხული და გააქრო მრავალფეროვნების შეგრძნება, გულები აავსო ტკივილით ომის სისასტიკემ...
ვერასდროს ვიფიქრებდი, ასე მცირე ასაკში ორი ომის მომსწრე გავხდებოდი (რუსეთ-საქართველო 2008 წ. და რუსეთ - უკრაინა 2022 წ.) ტყვიების წვიმაში მოყოლილი უდანაშაულო ადამიანები განიცდიან გაუსაძლის სულიერ ტკივილს. მტკივა თითოეული მათგანის ტკივილი, მტკივა და კიდევ ერთხელ ვფიქრობ ომის სისასტიკეზე, მის შედეგებზე: დანგრეულ სახლებზე, დახოცილ ბავშვებზე და ქუჩაში უპატრონოდ მიტოვებულ გარდაცვლილებზე.
დღე დღეს მისდევს...  დენთის სუნით ავსილი შავი ღრუბელი ისევ ტრიალებს უკრაინის ცაზე... ომი დაიწყო, მაგრამ ვაი, რომ ჯერჯერობით ბოლო არ უჩანს...
გავა დრო და მიხვდებიან, ადამიანები, რომ არაფერს არ აქვს ფასი, არც ფუფუნებას და არც მდიდრულ სამოსს, რასაც ვინანებთ ის იქნება, რომ ზედმეტად ბევრი სისცოცხლე შეიწირა ომის სისასტიკემ და უდანაშაულო ადამიანებს არ მიეცათ სიცოცხლით ტკბობის საშუალება...
როგორც გაზაფხულს ახლავს სითბო და იმედის განცდა სიახლის დაწყებისა, ასევე მჯერა, რომ კვლავ დაისადგურებს მშვიდობა, ავის მომსაწავებელი შავი ღრუბლები გაიფანტება და მოწმენდილ ცაზე გადაეკვრება მშვიდობის მაუწყებელი ცისარტყელა და მსოფლიოს ომის დასრულებას აუწყებს“,- წერს მოსწავლე ბაქარ კუტივაძე.