თანამდროვე მსოფლიოში ბავშვების გაზრდა საფენისა და მატყუარა საწოვარას გარეშე თითქმის წარმოუდგენელია.

როგორც საფენი ისე მატყუარა მნიშვნელოვნად ამარტივებს დედების ცხოვრებას. მაგრამ შემდგომში, ხშირად, ბავშვის როგორც ერთისგან ისე მეორისგან გადაჩვევა რთულია. 

ფსიქოლოგები გვიზიარებენ რჩევებს, თუ როგორ და როდის გადავაჩვიოთ ბავშვი მატყუარა საწოვარას და საფენს.

ბავშვების უმეტესობა საწოვარაზე უარს დამოუკიდებლად 1.5-დან 2 წლამდე ასაკში ამბობს. მაგრამ თუ ბავშვი 2 წლის ასაკში საწოვარას ითხოვს, მშობლებმა უნდა მოიფიქრონ მატყუარისთვის თავის დანებების ოპტიმალური ვარიანტი, რომ არ ავნონ ბავშვის ფსიქიკას.

გადაჩვევის პერიოდში ბავშვის უამრავ კაპრიზს წააწყდებით. უხასიათობის პირველივე გამოვლინებაზე ეცადეთ ბავშვის ყურადღების გადატანას, მასთან თამაშით. საწოვარა უნდა დაიმალოს და ბავშვი მას არ უნდა ხედავდეს. მაგრამ თუ ბავშვი მაინც ტირის და არ წყნარდება, მისი მოთხოვნის შესრულება მოგიწევთ, რომ არ დაუზიანოთ ფსიქიკა.



როგორ გადავაჩვიოთ ბავშვი მატყუარას 2 წლის ასაკში?

2 წლის ასაკში მას უკვე ბევრი ესმის, აქტიურად თამაშობს ზოგიერთ როლურ თამაშს. საინტერესოა თამაში - „საწოვარას მოძებნა“, როდესაც მისი მოძებნა შეუძლებელია. საინტერესოა მეთოდი, სახელად „გაქრობა“, როდესაც მშობლები, ფანტაზიას იჩენენ და შთააგონებენ ბავშვს, რომ მატყუარა საყვარელ კურდღელს აჩუქეს, პატარა ბავშვს ქუჩაში მისცეს ან დაკარგეს. მშობლებმა დაძინების წესი უნდა შეცვალონ. ძილის წინ შვილს ზღაპრები უნდა წაუკითხონ, უმღერონ და მოეფერებით დააძინონ. აქციეთ ეს ჩვევად და ბავშვი მატუარას დაივიწყებს.

შეგიძლიათ უთხრათ ბავშვს რომ კეთილი ჯადოქარი შუსრულებს ნებისმიერ სურვილს კუთხეში დაგდებული საწოვარას სანაცვლოდ. თავისი ნებით დათმობის შემთხვევაში ბავშვი მშობლებს არ დაადანაშაულებს იმაში, რომ მათ საწოვარა წაართვეს და სწრაფად იტყვის მასზე უარს.

2 წლის შემდეგ ბავშვები საწოვარას მათ შინაგან მდგომარეობასთან დაკავშირებულ კონკრეტულ სიტუაციებში ითხოვენ. ეს შესაძლოა იყოს წყენა, დაღლილობა ან მოწყენილობა. დედობრივ ზრუნვას და ყურადღებას  საწოვარას სრულად ჩანაცვლება შეუძლია. 

გამოიჩინეთ მოთმინება, როცა საწოვარას გამო იტირებს ეცადეთ ყურადღება გადაატანინოთ, ეთამაშეთ, თუ არ გაჩერდა მიეცით, მაგრამ როგორც კი დაწყნარდება შეუმჩნევლად ააცალეთ. ასეთი ქმედებებით საწოვარას გარეშე გატარებული დრო გამუდმებით გაზარდეთ. 

არავითარ შემთხვევაში არ დასცინოთ და არც სხვებს მისცეთ ამის უფლება. თუ შეჰპირდით ახალი მატყუარას ყიდვას, დაპირების შესრულება მოგიწევთ, წინააღმდეგ შემთხვევაში მის თვალში ავტორიტეტს დაკარგავთ. 

კიდევ ერთი პრობლემა - ეს არის საფენებისგან გადაჩვევა



არ არსებობს განსაზღვრული ასაკი, როდის უნდა გადავაჩვიოთ ბავშვი საფენს. ყველა ბავშვი ინდივიდუალურია, ამასთან მეცნიერები ირწმუნებიან, რომ 18 თვე ეს არის მინიმალური ასაკი, როდესაც მშობლებმა უნდა დაიწყონ ბავშვის ღამის ქოთანზე მიჩვევა. გადაჩვევის პროცესი  უნდა იყოს თანდათანობითი და აუჩქარებელი. ბავშვს ღამის ქოთნის არ უნდა ეშინოდეს.

არ მისცეთ ღამის ქოთანზე უბრალოდ ჯდომის უფლება. მშობლების მიზანია - ბავშვს აუხსნან, რისთვის არის განკუთვნილი ღამის ქოთანი.

გარკვეულ ასაკში, ბავშვები თავად განიცდინ საფენთან დაკავშირებულ დისკომფორტს და იღწვიან იმისკენ, რომ გამოიყენონ ღამის ქოთანი დანიშნულებისამებრ. ამიტომ სახლში ბავშვს საფენს ნუ ჩააცმევთ, იმ შემთხვევაში კი თუ ტანსაცმელს დაასველებს არ იჩქაროთ გამოცვლა.

მშობლების საქციელზეც არის დამოკიდებული შედეგი. არ უყვიროთ ბავშვს თუ ღამის ქოთანს ვერ მიასწრებს, რომ არ გამოიწვიოთ ამ საგანთან დაკავშირებული უსიამოვნო ასოციაციები.

ფსიქოლოგები გვირჩევენ:

• არ ეჩხუბოთ ბავშვს იმის გამო, რომ ღამის ქოთანზე არ ჯდება და შარდი ისე ეპარება;
• შეაქეთ იმის გამო, რომ უბრალოდ ინტერესდება ღამის ქოთნით;
• დაარწმუნეთ ბავშვი, რომ ის უკვე დიდია და ულამაზოა საფენის ტარება;
• თუ ბავშვი ვერ ხვდება, უნდა აჩვენოთ, როგორ დაჯდეს ღამის ქოთანზე.