სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის ბოლნისის N1 საჯარო სკოლის მე-10 კლასის მოსწავლე, ლიზა ქვარიანი თემის -  „მონატრების 1 თვე  - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ ფარგლებში ემოციურ ჩანახატს გვიზიარებს, რომელსაც  უცვლელად გთავაზობთ:

„ქალაქის ცენტრალურ ქუჩაზე ვცხოვრობ, დიდ გერმანულ სახლში, რომლის კედლებიც სიბერითა და მოგონებებითაა გაჟღენთილი. სახლს დილაობით მზის კაშკაშა სხივები აღავსებენ და სიცოცხლის უნარს გვიბრუნებენ მთელ ოჯახს, რომელთაც თითქოს პოლარული დათვებივით გვძინავს.

ჩემი ქალაქის „წითელ ზონად“ გამოცხადებას, თან წყენა, შიში და ხანგრძლივი დუმილი ერთვოდა, ვიდრე არ მივხვდებოდი რომ მუქ, მოწყენილ სამყაროშიც შეიძლება იყოს ჭრელაჭრულა ფერები, რომლებიც თითოეული ადამიანის სამყაროს გააფერადებს და ბედნიერების კარიბჭისკენ პატარა ნაბიჯებს გადაგვადგმევინებს. სანამ მივხვდებოდი, რომ დროს სჭირდება დრო და ჩვენც მხარში უნდა ამოვუდგეთ, რათა მალე შევძლოთ გავიდეთ გარეთ და იმ სრულფასოვან, სისხლმჩქეფ სამყაროს დავუბრუნდეთ, რომელსაც ადრე უფერულად და დამღლელად აღვიქვამდით.

ხშირად ვჯდები ეზოს შუაგულში მდგომი დიდი, თან დაკოჟრილი ტყემლის ხის ქვეშ, რომელიც ერთგვარ მფარველად მექცა. ნებისმიერ სეზონზე, რომ თავის სურნელებითა და სიძლიერით აღსავსე ტოტებს შემომხვდეს ხოლმე და მოგონებების ხურჯინის გახსნაში მეხმარება. მახსენებს თითოეულ ადამიანს, ღიმილს, სოფელს, დიდ ხეებს, მდინარეებსა და ჭალებს, სიმწვანისა და ნამის სუნით გაჟღენთილს, რომელიც იმდენად მენატრება, ხანდახან წარმოსახვის უნარს ვიშველიებ, რათა თავი იქ, ისევ იმ ყველაფრის ნაწილად წარმოვიდგინო.

ჩემთვისაც ცხოვრება ორად გაიყო კარანტინამდე და კარანტინისას.

არასოდეს ვაფასებდი სახლში ღია ფანჯრებიდან შემომავალ სისწრაფის რიტმს, გრუხუნს, მანქანების ხმაურს, რომელსაც ხანდახან გამაყრუებელი სიმღერის ხმაც ერთვოდა.

და ახლა თითოეულმა მოგონებამ, შეუჩერებელმა დრომ, სახლში ყოფნისას, სიცარიელე მაგრძნობინა. თურმე ყველაფერს ყოველდღიურობით ვივსებდი, რასაც მეგობრებთან, ნათესავებთან თუ, უბრალოდ, ნაცნობებთან ერთად გატარებული დრო ჰქვია. ახლა მენატრება ყველაფერი, როცა იმდენად გარინდებული ვარ, რომ თავად სიჩუმე იწყებს ხმაურს.

ყველაფრის ფასი ვისწავლე, ღიმილის, სიცილისა, და თითოეული ადამიანის გაბრწყინებული თვალების, რომელებიც რაღაც უჩვეულოს იტევენ.

როგორც თითოეული ადამიანი, მეც ვცდილობ, ბედნიერება ვიპოვო სახლში, რომელსაც ადრე გალიად აღვიქვამდი, საკუთარ თავს კი - ფრთებმოჭრილ ჩიტად. ვწერ, ჩემს ყოველდღიურობაზე, სამყაროზე და ვცდილობ, ჩემი ამდროინდელი, ბავშვური ცხოვრება წლების შემდეგ უცვლელად შევინახო, დავიმახსოვრო და მომავალი ცხოვრების გზის ნაწილად ვაქციო. ბევრს ვაცხობ, თითქოს ბედნიერების, ღიმილისა და გიგანტური დადებითი აურის შენარჩუნებაში მეხმარება და, ვფიქრობ, უკვე დიდ ბრჭყვიალა ჰობად ვაქციე.

ყოველგვარი გრძნობა გამიქარვა დრომ. მოგიწოდებთ, დავრჩეთ შინ ერთმანეთისთვის და გავიღრმაოთ ის სიყვარული, რომელიც თითოეულ ჩვენგანს გადაარჩენს“. 

                     სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის ბოლნისის N1 საჯარო სკოლის მოსწავლე ლიზა ქვარიანი.
                                                                      

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში