ლექსის ავტორი გალაკტიონ ტაბიძეა. მეფე-პოეტის შემოქმედების შეხსენებით თავს არ შეგაწყენთ. ამჯერად მისი პედაგოგიური მოღვაწეობის შესახებ გვინდა გიამბოთ.

1910 წლის გაზაფხულზე, 20 წლის გალაკტიონმა თავი დაანება თბილისის სასულიერო სემინარიაში სწავლას, სოფელში დაბრუნდა და მალევე დაინიშნა მასწავლებლად შორაპნის მაზრის, სოფელ ფარცხნალის დაწყებით სკოლაში.

სკოლის შენობა უფრო ძველ ფარდულს ჰგავდა, სწავლისათვის კი ელემენტარული პირობაც არ იყო შექმნილი. გალაკტიონს მცირე ხელფასი ჰქონდა, ისევე, როგორც ყველა მის კოლეგას... მაგრამ გულკეთილი ახალგაზრდა პოეტი მონდომებული მოსწავლეებისათვის, წამახალისებელ საჩუქრებსა და წიგნებს იძენდა.

ფარცხნალის სკოლაში გალაკტიონი მხოლოდ 1 წელი ასწავლიდა. ასეთი მოკლე დროის პერიოდში მან ყველა მოსწავლის დასაჩუქრება შესძლო.

უნდა აღინიშნოს, რომ გალაკტიონი საკუთარი ხელფასით ზრუნავდა სკოლაზე. იმ ადგილზე, სადაც სკოლა იყო, გალაკტიონის მცირედი ხელფასით და მისი ხელით დარგული, ფართოდ მხრებგაშლილი, უზარმაზარი ცაცხვის ხე დგას. ეს ხე სოფელში „გალაკტიონის ცაცხვის“ სახელითაა ცნობილი.

ცნობილია, რომ გალაკტიონი, ნაცვლად ძველ სკოლაში გამეფებული სქოლასტიკური მეთოდებისა, სწავლებაში იყენებდა მოწინავე პროგრესულ მეთოდებს, რომლებიც მოსწავლეთა შეგნებულობასა და აქტიურობაზე ყოფილა დამყარებული.

იგი მოზარდებში ნერგავდა ბედნიერი მომავლისა და თავისუფლების მოპოვების მტკიცე და ღრმა რწმენას, რის გამოც მოსწავლეთა და მშობელთა დიდი სიყვარული დაუმსახურებია.

გალაკტიონს ბინა დაქირავებული ჰქონია დიმიტრი ხარაძის ოჯახში. მის ერთ-ერთ ოთახში დღეს მუზეუმია გახსნილი.

გალაკტიონს მასწავლებლობა მძიმე პირობებში უწევდა და მიუხედავად დუხჭირი ეკონომიური პირობებისა, არ დაჰკარგვია ბავშვებთან მუშაობის ხალისი.