27 თებერვალს მსოფლიოში პოლარული დათვების ანუ თეთრი დათვების საერთაშორისო დღეს აღნიშნავენ.

მალხაზ აბაშიძის სახელობის ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩაის მეურნეობის საჯარო სკოლის  ეკოკლუბ „დასტაქრების“ წევრებმა - ანი ჯაიანმა, ანასტასია ფუტკარაძემ და ალეკო ბიბინიძემ სასკოლო საზოგადოების წინაშე, პოლარული დათვების შესახებ ინფორმაციის გავრცელებისა და მათი დაცვისათვის ცნობიერების ამაღლების მიზნით, საინტერესო პრეზენტაციები წარმოადგინეს.

მე-8 კლასის მოსწავლე ლიზი ქაროსანიძემ კი გადაშენების საფრთხის წინაშე მყოფი თეთრი დათვის „ფიქრები“ ილუსტრირებული ჩანახატის სახით წარმოადგინა.

თეთრი ფიქრები

მომბეზრდა აქ! აქეთ ყინული! იქით ყინული! იქით დათვები! აქეთ ბელები! საჭმელიც, - სულ თევზი და თევზი! სიცივე და მუდამ სიცივე, ბალახი კი ჩემს სიცოცხლეში არ მინახავს, ამბობენ ისეთი ფერი აქვს თევზს დაგავიწყებსო - აბა მე რა ვიცი ჩემი ცხოვრების და ოჯახის გამო ვარ გამოკეტილი აქ მათთვის ვშრომობ და მეტი საქმე მე არ მაქვს. ვცხოვრობ ჩემს თავთან და ფიქრებთან ერთად, ჩემი არავის ესმის. ყოველდღე ერთი და იგივე რუტინით. ეხვეწებოდა ღმერთს სიკვდილამდე დედამიწა ენახებინა მისთვის. წავალ, უკეთეს ადგილს მოვძებნი! დედამიწა დიდია, ადგილების მეტი რა არის?! ეჰ, მე მაინც არაფრის გაკეთება არ შემიძლია ამოიბუტბუტა და ამ ფიქრებში ჩათვლიმაც მოასწრო დათვმა. იმას კი ვერ ხვდებოდა, რომ ცხოვრების ხიბლი და სილამაზე მის ჩვეულებრივ ცხოვრებაში იყო. ბევრი იძინა თუ ცოტა საბოლოოდ მაინც გამოეღვიძა. მიიხედ - მოიხედა, გარემო ცოტა არ იყოს ეუცხოა, ოკეანე ცოტა არ იყოს ახლოს მოეჩვენა, მისი ცოლი მატილდა და  მისი შვილები ვერსად იპოვა. მთელი ღამე მათ ძებნაში გაატარა. არა მარტო ისინი, ვერავინ ვეღარ იპოვა ჩვენმა დათვმა, ამას გარდა  ჭამა, რომ დააპირა ერთი თევზი, ერთი სელაპიც კი ვერ იპოვა. დიდხანს იბაჯბაჯა, უკვე შიმშილმაც შეაწუხა, შეწუხდა დათვი, ვერ გაარკვია რა ხდებოდა. ასეთ ფიქრებში, მარტოობაში, სევდაში, შიმშილობასა და მონატრებაში გაატარა რამდენიმე წელი. მან დაკარგა საყვარელი დათვები და ახლა კი დარჩა იმის იმედით, რომ ვინმე გადაარჩენდა. ყოველ დღეს ტირილში ატარებდა, რა უნდა ექნა, რა უნდა ეგრძნო თვითონაც არ იცოდა.

- ღმერთო, არ მინდა დედამიწის არც ერთი კუნჭული თუ მე ჩემს სახლს, ჩემს ოჯახს დავკარგავ, არ მინდა ახალი მეგობრების გაჩენა, ძველი დამიბრუნე თუ შეგიძლია, არც ბალახი მინდა ხასხასა და არც თაფლი ტკბილი თუ თევზს არ მოვინადირებ და ჩემს ტკბილ ოჯახთან ერთად არ შევექცევი მას. ფიქრობდა დათვი და სხეული ნელ- ნელა უთბებოდა, სიცხისგან ბოდავდა, ნერვიულობდა და სინანულის გრძნობა მოსვენებას არ აძლევდა. რატომ არ დავაფასე ჩემი ცხოვრება, რატომ არ მიყვარდა ოჯახი როცა სიყვარულის შანსი მქონდა? რატომ მიკეთებენ ამას? რატომ მაინც და მაინც მე ვიტანჯები. ოხ ადამიანო! ნეტავ სულ არ გეცოდები? რა აზრი აქვს თქვენ სიცოცხლეს თუ ყველაფერი განადგურდება? რატომ არ იაზრებთ ამას? რატომ არაფერს აკეთებთ მთელი ეს დრო? რატომ არავინ მომცა სიცოცხლის შანსი? მე მარტოობაში ვკვდები, რატომ არავინ მეხმარება. თეთრი ფერიც კი მავიწყდება, საკუთარ თავსაც კი ვეღარ ვცნობ. ვინმემ, რომ დამინახოს ვერც კი მიცნობს ალბათ. ნუთუ ეს დავიმსახურე? ამისთვის მოვედი ამ დედამიწაზე რომ სხვისი სიცოცხლის და ბედნიერების ხარჯზე მე მოვმკვდარიყავი? უამრავ კითხვას უსვამდა თავს, მაგრამ პასუხს, იცოდა ვერასდროს მიიღებდა. და მე ისევ არაფრის გაკეთება შემიძლია, ისევ სხვის იმედზე ვკვდები, მე უკანასკნელი პოლარული თეთრი დათვი; გაიფიქრა მან და ღრმად, ღრმად ჩათვლიმა.

                                                                                                                                                     მე-8 კლასის მოსწავლე ლიზი ქაროსანიძე.

იხილეთ ფოტოები: