გთავაზობთ, ასლან შაინიძის სახელობის ბოლნისის მუნიციპალიტეტის, დისველის საჯარო სკოლის პედაგოგის, ნინო დოხტურიშვილის ნოველას - „ფუძის მერცხალი“.

- შენ რომ იცოდე, ფიქრი რამხელა ვარამია შვილო, ქვეყნად საფიქრალს აღარ გაიჩენდი.

- რატომ ბებო?

- ათვლის წერტილიდან მიუყვები ნაკვალევს, დრო როდესაც ბავშვივით გულხელდაკრეფილი  მიდიხარ ცხოვრების სამრეკლოზე, ტაატით ეგებები ყოველგვარ დაბრკოლებას. მერე წლები გემატება და შენს ტკივილს თავად უმკლავდები, დიდი ტანჯვითა და წუხილით ხვდები განსაცდელს. ფიქრობ იმაზე თუ რა მოხდება ერთი დღის ,ან თუნდაც ერთი თვის შემდეგ. ამასობაში საკუთარი ფიქრების მონადირე ხარ. დაბურულ ტყეში  მეძებარივით ნადავლს დაეძებ და ღმერთმა იცის საით გადაგჩეხავს დაუოკებელი სულსწრაფვა... ასე სამოთხეში ვერ მოხდები ბებო, მარადიულ ცხოვრებას უნდა ესწრაფვოდე ,ესაა ადამიანური  ცხოვრების, დაუწერელი კანონი!

- საით ბებო?

- მარადისობისკენ, იქ სადაც გაზაფხულია და მზის გულივით გამთბარი  ცხოვრება ,შურისა და ბოროტების გარეშე. ადამიანი  ასეთი ყოფის პირდაპირი მტერია,  ცოცხლად განუტევებს უკვდავ  სულს და   სიბილწეში ჰპოვებს მცდარ ბედნიერებას....

- მაშინ ბედნიერება რა არის ბებო?

- შეხედე სახლს, ჭერქვეშ პატარა შელამაზებულ-შეკოწიწებული  მერცხლის ბუდე ამშვენებს, რომელიც უდრტვინელი ბედნიერების სიმბოლოა. ერთი ციდა ფრინველს თავისი შემობრძანებით, მთელი წელი იმედი მოაქვს. მისი გალობა უფლის დიდებასავით ჩაგესმის გონებაში. სამწუხაროდ ადამიანი ამ თვისებას მოკლებულია,მისთვის ნუგეში და თანადგომა გადაჭარბებული ცნებაა....საკუთარ ფიქრებთან დარჩენილი აანალიზებ  რომ, შენს ირგვლივ დიდი სარტყელია შემოვლებული, რომელიც ერთიანად იზიდავს დარდსა და ვარამს.გახსოვდეს, გათვიცნობიერებულ ბოროტებას, გაუაზრებელი სიკეთე სჯობია....

- მერცხალი თუ გაფრინდა ბებო?

- ეგ ცუდის მომასწავლებელია შვილო, მაგის მერე სევდა ისადგურებს ფუძეკარში, ტრადიციულად ეული ერკინები ავის მომასწავლებელ წინათგრძნობას.. გულწრფელად ვისურვებდი, რომ მერცხლები არასოდეს გაფრენილიყვნენ ჩვენი სახლ-კარიდან...

- მაგრამ ბებო.... ბავშვს ხმა აუკანკალდა და შიშით შეხედა საყვარელ მოხუცს... მერცხლები რომ უკვე გაფრინდნენ?

- მერე რა ბებო, აი მერცხლებს გავყვები მეც უხილავი ფრთებით და ყოველ გაზაფხულს გესტუმრები. ცის კაბადონს შეავლე ხოლმე თვალი, ფუძის მერცხალს რომ დაინახავ, ჩათვალე ბებო ეწვია მონატრებულ კერას... გაუფრთხილდი ჩემს ხსოვნას და სიყვარულს... ზიანი არ მიაყენო ფრინველს... შენც უნდა შესძლო მერცხალივით სიკეთის და სიხარულის მოტანა .

- კარგი ბებო, ყოველ გაზაფხულს დაგელოდები, შენს ბუდეში. ცრემლებმა ნიაღვარივით იფეთქა, მოხუცის გაყინულ ხელებზე.