ბოლნისის მუნიციპალიტეტის დაბა კაზრეთის N2 საჯარო სკოლის მეთორმეტე კლასის მოსწავლე ვიკა ფოლადიშვილი კორონავირუსის გამო შეცვლილ რეალობაზე ჩანახატს წერს და საკუთარ განცდებს გვიზიარებს.აბიტურიენტის მიერ გადმოცემულ სათქმელს ჩვენ უცვლელად გთავზობთ:


დიდი ხანია არაფერი დამიწერია, მიზეზი მე თვითონაც არ ვიცი, ალბათ ჩემი მუზები ისვენებდნენ, თუმცა ახლა აქ არიან, ჩემს გვერდით დგანან და უხარიათ, რომ კალამი მიჭირავს ხელში, კალამი, რომელიც ჩემს აზრებს თეთრ ფურცელზე უხეშად კაწრავს. ჩემი კალამი სისხლისფერია, თუმცა ამას ახლა მნიშვნელობა არ აქვს.

სად ვარ? არ ვიცი მგონი სახლში ვარ, დანამდვილებით ამ კითხვაზე პასუხს ვერასდროს გაგცემთ, ჩემთვის სიტყვა სახლის განმარტება სულ სხვანაირად ჟღერს, თუმცა ახლა ამას მნიშვნელობა აქვს. 

არ შემიძლია ავხსნა ამ წამს ჩემს თავში რა ხდება, უფრო ზუსტად თუ ვიტყვი სულაც არ მინდა ამ საკითხზე საუბარი, უბრალოდ ქაოსი შემექმნება ფურცელზე, მაგრამ ეს იმდენად დალაგებული ქაოსია აქამდე, რომ ვერსად მოისმენდით. ფიქრობთ, რომ ახლა მოისმენთ? - რა თქმა უნდა, არა. არაა საჭირო, აუხსნელის ახსნა ვცადოთ ადამიანებმა და იმედი გვქონდეს, რომ რამე გამოვა, თუმცა ახლა ამას არ აქვს მნიშვნელობა. 
 
თვალები დახუჭე! ახლა იმ წამს გადახედე, დაძინებამდე რომ დგება, იქნებ მიხვდე, რომ შენი ცხოვრების უდიდესი ნაწილი უაზრობაში გაფლანგე. იცი რამდენი დაგრჩა სიკვდილამდე? პარადოქსია რომ არ იცი მაგრამ დამიჯერე ეს დრო ძალიან ცოტაა იმისთვის, რომ ადამიანი სიცოცხლით დაკმაყოფილდეს, ყველაფერს მიხვდეს და იცხოვროს ისე, როგორც ევალება. ხედავ რას აქვს მნიშნელობა? ხვდები, რამდენი ფაქტი უნდა გადააფასო, რომ თვალი გაახილო? ვიცი, რომ მაინც ვერ ხვდები, შენ ხომ ადამიანი ხარ, ადამიანი, რომელიც თავის ისედაც  მოკლე სიცოცხლეს სხვების ლანძღვასა და გაკრიტიკებაში უფრო მეტად ამოკლებს. 

ახლა როცა "სახლში" ხარ, ერთადერთი რამის თქმა მინდა,  იცოდე, რომ შენი წამზომი მიდის, გაიღვიძე მეგობარო!  არც ისე ბევრი დაგრჩა, უბრალოდ გააკეთე ყველაფერი, რომ ბედნიერი იყო და დამიჯერე, როცა შენი ბოლო წამი დადგება მიხვდები, რომ ეს ამად ღირდა.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში