ქობულეთის მუნიციპალიტეტის ხუცუბნის საჯარო სკოლის საქმისმწარმოებელი ანა ნემსაძე საქართველოში კორონავირუსით გამოწვეულ მდგომარეობას ჩანახატს უძღვნის. 

მსოფლიო დუმს...

არ მომწონს ნახევარსიტყვები, ნახევარნათქვამები და გამაღიზიანებელი სიჩუმე. ვბრაზდები, მეშინია ჩაკეტილი სივრცის და შიგ დარჩენილი ჰაერის, მაგრამ მიყვარს დაღამება, რომელსაც აუცილებლად მოსდევს აურაცხელი ფიქრი, ოცნება და ამ ოცნებაში გახვეული თითოეული წამი, წუთი, დაუსრულებელი გრძელი საათები, თუმცა დღევანდელმა მდგომარეობამ გამოცადა ჩემი გონებრივი შესაძლებლობები, ჩემი მოთმინების უნარი და გამოარკვია, რომ  საერთოდაც არ მაქვს. დიახ, არ მაქვს... ვერ ვუძლებ ამ სიჩუმეს, არ მიყვარს სიჩუმე.

და იცით? როგორი მტკივნეულია „უსიცოცხლო“ ქალაქი, სოფელი. სამყარო შიშმა მოიცვა. მსოფლიო დაადუმა და დააპაუზა კორონავირუსით გამოწვეულმა პანდემიამ და მაინც გაზაფხულის სუნით ავსებული სამყარო მაოცებს, მაოცებს ადამიანების იმედით სავსე თვალები, მათი ღიმილი და  ყველაფრის მიუხედავად უშიშარი, ბედნიერი სახეები.  იმედი.. და, მე მეიმედება ოთახის კუთხეში პატარა ხატების თარო, ყოველ საღამოს, ჩუმად, დაჩოქილი ამ ადგილას რომ ვპოულობ სასწაულ სიმშვიდეს, ბედნიერებას.… ყველაფერი გაივლის, აუცილებლად გაივლის, ჩვენ ჩავაბარებთ ამ გამოცდას და ყველა ერთად ვიზეიმებთ გამარჯვებას.

და რა არის მონატრება? სულში სწვდება გრძნობებს, ცდილობს ყველაფერს აურიოს, ჩვენ ვალაგებთ, ის ურევს და ასე მუდმივად... მონატრება არის გრძნობა, რომელსაც შეუძლია სულში ხელები გვიფათუროს, შეეხოს ყველაზე მტკივნეულ ადგილს.

და ბოლოს, მე ის გოგო ვარ, ფანტაზიას რომ არასოდეს დავასრულებ, უსამართლობასა და ტყუილს ისევ რომ არ ვაპატიებ, უთავბოლოდ რომ გავჯიუტდები და მაინც  ბოლომდე განვაგრძობ ბრძოლას.  კვლავ რომ უზომოდ მეყვარება ჩემი ქალაქი, დაბრუნებისას ყველა ქუჩას ფეხით შემოვივლი...  ჰოდა, კიდევ ბევრ რამეს დავწერ და ასე მაინც ვეტყვი საყვარელ ადამიანებს, მათდამი უზომო სიყვარულზე.

სიჩუმემ დამაფიქრა სიყვარულზე, ურთიერთობებზე... მეტი სითბო, მეტი სიყვარული ადამიანებო, მეტი და მეტი...

ყველაფერი კარგად იქნება...

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში