როგორც ცნობილია, ედგარი ხელმოკლე ოჯახში გაიზარდა. სწორედ ამიტომ მდიდრულ სკოლაში სწავლის ფუფუნება არ ჰქონდა. სკოლა, სადაც ის სწავლობდა, იმდენად ღარიბი იყო, რომ სახელმძღვანელოების დეფიციტს განიცდიდა. წიგნების შეძენის საშუალება არც მოსწავლეებს ჰქონდათ. მათემატიკის მასწავლებელმა ამ სიტუაციიდან გამოსავალი მეტად უცნაური ფორმით იპოვა. პედაგოგი ბავშვებს გაკვეთილს სასაფლაოზე უტარებდა. მოსწავლეები საფლავის ქვაზე წარწერებით სწავლობდნენ მიმატება-გამოკლებას და ძირითად მათემატიკურ მოქმედებებს. თითოეულ მოსწავლეს უნდა აერჩია ერთი საფლავის ქვა, მერე  კი - დაბადების და გარდაცვალების თარიღების შესაბამისად - გამოეთვალა, რამდენ ხანს იცოცხლა მიცვალებულმა. 

ამ ''თვალისმომჭრელ'' გარემოში ტარდებოდა ფიზკულტურის გაკვეთილებიც. სკოლაში შესვლისას ყველა მოსწავლეს აძლევდნენ პატარა ხის ნიჩაბს. თუ სასწავლო წლის განმავლობაში ვინმე გარდაიცვლებოდა, ბავშვებს აგზავნიდნენ საფლავის გასათხრელად - ეს იყო თავისებური გამაჯანსაღებელი სპორტული ვარჯიში.  

ასეთმა უცნაურმა და დამთრგუნველმა სწავლის მეთოდმა უარყოფითი გავლენა იქონია მწერლის ფსიქიკაზე. სიბნელის შიშის მიზეზიც სწორედ აქედან იღებს სათავეს. ''უცნაურ გაკვეთილებს'' უკავშირებენ მწერლის შემოქმედების თემატიკასაც - ედგარა ალან პო მსოფლიო ლიტეტერატურაში საშინელებათა ჟანრის ფუძემდებლად მიიჩნევა.