მოსწავლეთა შეფასების სისტემის პრობლემა აქტუალური საკითხია სკოლებში. როგორც უცხოელი მკვლევარები აღნიშნავენ, ამ პრობლემის მთავარი სირთულე ისაა, რომ ტრადიციული სწავლების შემთხვევაში, მასწავლებელს ზუსტად შეუძლია, წინასწარ განსაზღვროს, რა უნდა გააკეთოს მოსწავლემ დავალებაში, ხოლო შეფასების სისტემაში ნათლად და კონკრეტულად აღნიშნოს, რა ნაკლოვანებები ან შეცდომები აღინიშნება ნამუშევარში.

მკვლევართა განმარტებით, წინასწარ განსაზღვრული ცოდნისა და უნარ-ჩვევების შეძენა შესაძლებელია ბეჯითი სწავლისა და ვარჯიშის შედეგად, ხოლო მათი პრაქტიკაში შემოწმება ცალკე საკითხია. შემოქმედებითობის მთავარი არსი კი სიახლეებშია: მოსწავლეები შესასრულებელი დავალების პასუხებს ინტერნეტში ვერ მოძებნიან. ამ შემთხვევაში მათი ინოვაციურობა მომენტალურად გაქრებოდა.

შემოქმედებითობაზე ორიენტირებული დავალებების მთავარი არსი ისაა, რომ მათი შედგენა, შეფასება და შედეგების გაზიარება ძირითად მასალაზე დაყრდნობით და დავალების პასუხების შედარებით ხდება, რომლის შემდეგაც განისაზღვრება, „სწორად“ არის შესრულებული დავალება, თუ „არასწორად“.

გარეგნული შეფასება მოწონება-არმოწონებით არ უნდა შემოიფარგლოს და შეფასებითი ინფორმაციის ელემენტს უნდა მოიცავდეს. ინფორმაცია კი, რამდენადაც შეიძლება, დიფერენცირებული უნდა იყოს. უნდა აღინიშნოს, რომ გარეგნული შეფასების სფერო მაინც აზრთა სხვადასხვაობის გავლენის ქვეშ ექცევა და მასწავლებლებისთვის, ისაა მნიშვნელოვანი, რომ მათ ზუსტად იცოდნენ, რას ითხოვენ მოსწავლეებისგან და რომ შეეძლოთ:

1. ამოიცნონ მოსწავლის ნამუშევრის „შემოქმედებითი“ ასპექტები;
2. გასაგები და კონკრეტული ენით აუხსნან მოსწავლეებს, რითი გამოიხატებოდა ნამუშევარში მათი
   შემოქმედებითობა;
3. აჩვენონ სუსტი მხარეები;
4.  მისცენ რჩევები გაუმჯობესებისთვის.