15 თებერვალს სწავლა თბილისის, ქუთაისისა და რუსთავის სკოლებში საკლასო ოთახებში განახლდა. მართალია, მშობლებს ჰქონდათ უფლება, კვლავ დისტანციური რეჟიმი აერჩიათ და ნაწილი სახლში დარჩა კიდეც, მაგრამ როგორ შეხვდა იმ ბავშვებს სკოლა, რომლებიც ერთწლიანი იძულებითი შესვენების შემდეგ დაბრუნდნენ?

- დედას უნდოდა, სახლში დავრჩენილიყავი, დისტანციურზე, მაგრამ მე უარი ვთქვი. ძალიან მომენატრა სკოლა, კლასელები... თანაც არ ვიცი, კიდევ როდის ჩაგვკეტავენ, ამიტომ ეს შანსი გამოვიყენე და საკლასო ოთახში სწავლა გადავწყვიტე, - ასე დაიწყო საუბარი ჩვენმა პატარა რესპონდენტმა, რომელიც ის-ის იყო, დაბრუნდა სკოლიდან და ემოციებს ვერ მალავდა...

- ასე მეგონა, ფილმის გმირი ვიყავი, ყველას პირბადე გვეკეთა, სკოლის შესასვლელთან რიგში ვიდექი, სანამ სიცხე გაგვიზომეს... მერე შევედით კლასში და 7 გაკვეთილი გარეთ ცხვირი არ გამოგვიყვია. ოთახი იმდენად ხშირად ნიავდებოდა, მალე შემცივდა, დასვენებაზე დერეფანში გამოსვლა მინდოდა, მაგრამ მითხრეს, რომ არ შეიძლებოდა. ვიღაც ქალი, „ნაჯახი სახით“ დადიოდა და აკონტროლებდა, ბავშვები დასვენებებზე გარეთ არ გამოვსულიყავით.

მგონია, რომ სკოლა ახლა უფრო მკვდარია, ვიდრე მაშინ, როცა არ დავდიოდით. არ ვიცი, მინდა თუ არა, ასეთ პირობებში სიარული... ჩემთვის სკოლა არის მხიარულება, ჟრიამული, სკოლის სასადილო, მეგობრებთან ურთიერთობა... ახლა კი ეს ყველაფერი უბრალოდ არ არსებობს. მოვიფიქრებ, მინდა თუ არა სკოლაში დაბრუნება ამ შეზღუდვებით, შეიძლება მეც, ჩემი მეგობრების მსგავსად, დისტანციური სწავლება ავირჩიო.

ერთ ბავშვს სიცხე დაუფიქსირდა, ატყდა პანიკა, გადაიყვანეს სხვა ოთახში, ყველა დაიძაბა, მერე გადაამოწმეს და ცრუ განგაში აღმოჩნდა... მაგრამ ისეთი მძიმე ფონი შეიქმნა და იმდენად დავიძაბეთ, აპოკალიფსი გეგონებოდა.

რაც შეეხება პირად ურთიერთობებს, ესეც პრობლემურია, ბავშვები მარტო სოციალურს არა, სულიერ დისტანციასაც ვიცავთ და არ ვიცი, ამ ნაპრალს არ ამოავსებს... არ მომწონს ასეთი სკოლა - ზოგმა ყნოსვა დაკარგა, ზოგმა მადა და ზოგმა კიდევ ადამიანური ურთიერთობების სურვილი... ამიტომ არ მომწონს ეს ყველაფერი. დაძაბულები და გაუცხოებულები ვართ!“.