ცაგერის ანსამბლ „სალაღობოში“ წლებია მოღვაწეობს. წარსულზე საუბარი დიდად არ ხიბლავს, თუმცა ამაყობს თავისი მუნიციპალიტეტით და ინტერვიუს დროს არაერთხელ აღნიშნა, რომ ცაგერში კულტურული ცხოვრება არასოდეს შეწყვეტილა.

საამაყო კი უდავოდ აქვს - საშურა გოგიძე ცაგერის კოლორიტია და ვერც პანდემია უშლის ხელს ანსამბლის წევრებთან ურთიერთობაში: ტელეფონით ხშირად საუბრობენ და ერთმანეთის გარეშე ვერც ცხოვრება წარმოუდგენიათ. ასეა, ნახევარი ანსამბლი ერთმანეთის ნათესავია, მეორე ნახევარი კი სამეგობროო, - გვიმხელს ბატონი საშურა და ინტერვიუსაც ჩვეული შემართებით, ჩვეული იუმორით წარმართავს, ისე, როგორც ცაგერის კოლორიტს შეშვენის.

- თავს როგორ გრძნობთ, ბატონო საშურა?

- რა გითხრათ - პანდემიის პერიოდში კარგად არავინაა, მაგრამ ცუდადაც არ ვარ...

- სუფთა ჰაერზე  ხართ და ვირუსი რას დაგაკლებთ.

- ასეა ნამდვილად...

- სამწუხაროა, რომ ახლა ყველაფერი შეჩერებულია. ანსამბლის წევრებს სახლში გიწევთ ყოფნა.

- რა გაეწყობა... ყველაფერი ჩვენივე უსაფრთხოებისთვის ხდება, თუმცა ერთმანეთს ხშირად ვეხმიანებით... ერთმანეთის გარეშე ვერ გავძლებთ.

- რატომ აირჩიეთ ეს გზა?

- ოჯახმა ბევრი რამ განაპირობა... მამა ხელოვანი კაცი იყო - მსახიობი, მომღერალი და მას შემდეგ, რაც სკოლა დავამთავრე, ამ სფეროს ვემსახურები.

- ისე, როგორი მოსწავლე იყავით?

- გადასარევი მოსწავლე არ ვყოფილვარ, მაგრამ სამაგიეროდ ყოფაქცევაში მეწერა ფრიადი. პროფესიის არჩევანი კი იმ გარემომ განაპირობა, სადაც ვიზრდებოდი...ჩემი შვილებიც ასე არიან - მართალია, ახლა ნაკლებად იცლიან ხელოვნებისთვის, თუმცა ეს ყველაფერი არც მათთვისაა უცხო.

-  როგორია ხელოვანი ადამიანის ცხოვრება რეგიონში?

- თავისებური... ჩვენი ანსამბლი 1998 წელს შეიქმნა და მაშინ საერთოდ არაფერი გვქონდა - ინსტრუმენტებიც კი; მაგრამ მერე მეგობრები დაგვეხმარნენ, ხალხი გვერდით დაგვიდგა და გავიმართეთ წელში. ახლა კი, იმ პერიოდთან შედარებით, საწუწუნო რა გვაქვს? ჩვენი ანსამბლი შიშველ ენთუზიაზმზე შეიქმნა.

- მას შემდეგ ბევრი რამ შეიცვალა, ახალგაზრდებს თუ აქვთ ინტერესი ხელოვნებისადმი?

- რა თქმა უნდა... ახალგაზრდა თაობებს უყვართ ხელოვნება და ჩვენდა საამაყოდ უნდა ვთქვა, რომ ლეჩხუმში კულტურული ცხოვრება არასოდეს გაჩერებულა.

 - ახლაა შეწყვეტილი, სამაგიეროდ. ნოსტალგიას როგორ უმკლავდებით?

- ვეხმიანებით ერთმანეთს ტელეფონით. ჩვენ ერთმანეთისთვის ძმები, მეგობრები, ნათესავები ვართ და მუდმივად ვკონტაქტობთ. სხვაგვარად ცხოვრება ვერ წარმომიდგენია.  

- ადგილობრივი ხელისუფლების თანადგომას თუ გრძნობთ?

- ვიცით, რითიც შეეძლებათ, მხარში დაგვიდგებიან. ჩვენმა ანსამბლმა ურთულესი პერიოდები გაიარა და ასე, ერთობლივი ძალებით მოვედით დღემდე.

- სხვაგან ცხოვრებასა და მოღვაწეობაზე არასოდეს გიფიქრიათ?

- არა! სხვათა შორის, მქონდა შემოთავაზება და რომ დავთანხმებოდი, ახლა ანსამბლ „რუსთავის“ წევრი ვიქნებოდი, მაგრამ ვერც ოჯახი დავტოვე, ვერც მშობლიური კუთხე და ვერც ანსამბლი.

- დღევანდელი გადასახედიდან, ხომ არ ნანობთ ამ გადაწყვეტილებას?

- არა, არასოდეს მინანია. ჩემი ცაგერი მირჩევნია რუსთავსაც და თბილისსაც.