მარტვილის მუნიციპალიტეტის კერძო სკოლა „სხივის“ მე-8 კლასელმა ლიზი ჯიქიამ პანდემიისგან გამოწვეულ ვითარებას ჩანახატი მიუძღვნა. მოსწავლეს ძალიან ენატრება სკოლა და გვიზიარებს, თუ რა ასწავლა სახლში ყოფნის ერთმა თვემ.

მონატრების ერთი 1 თვე-რა მასწავლა სიჩუმემ

მონატრების ერთი თვე გამოგვივიდა, დაუგეგმავად, უნებურად...

შეიძლება უფრო მეტიც, დარწმუნებული ვარ, არა მარტო მე, არამედ ყველა ბავშვს ენატრება სკოლა, დილით ადრე გაღვიძება, გარეთ გასვლა და გართობა. 

ამ ვირუსმა ყველა სახლში გამოგვკეტა....მაგრამ აღმოვაჩინე, რომ თურმე სახლშიც შეიძლება გაერთო. პირადად მე ძალიან ბევრი თავისუფალი დრო მაქვს. ვცდილობ, წიგნები ვიკითხო და სხვა რამეებიც ვაკეთო.

სანამ ეს ყველაფერი მოხდებოდა და ეს ვირუსი ყველას დაიმორჩილებდა, ან ვერ შეაშინებდა, თუმცა მაინც გამოკეტავდა სახლში, სკოლაში წასვლა და დილით 

ადრე ადგომა მეზარებოდა.

ამ ერთმა თვემ სკოლის სიყვარული მასწავლა. მასწავლა ის, რომ აქამდე გართობაში უფრო მეტ დროს ვხარჯავდი, ვიდრე განათლებაში. მიკვირს, ამ სიტყვებს, რომ ვამბობ, მაგრამ სკოლა და სწავლა ძალიან მენატრება. მწყდება გული ამ სიტუაციაზე, იმაზე, რომ ამდენი დაინფიცირებული ადამიანი გვყავს. ექიმები დღე და ღამე მუშაობენ არა საკუთარი, არამედ ჩვენი სიცოცხლის გადასარჩენად. ერთი სიტყვით, ახლა ისინი არიან მებრძოლები და ებრძვიან ვირუსს.

ძალიან ვბრაზდები იმათზე, ვინც ექიმების შრომას არ აფასებს კანონებს არღვევს, გარეთ იპარება.

ჩემი აზრით, სწორია კომენდანტის საათის შემოღებაც, 3000 ლარიანი ჯარიმაც. იქნებ, ასე მაინც მიხვდეს ხალხი, რომ ასეთი საქციელით არა მარტო სხვებს, არამედ საკუთარ თავსაც დიდ ზიანს აყენებენ. ამას მე ვხვდები. მაგრამ ძალიან რთულია სახლში იჯდე და მოწყდე გარემოს, იმას, რასაც და ვისაც უკავშირდებოდა შენი ყველა დღე...

ამ დროის განმავლობაში უფრო მომთმენი გავხდი. მოუთმენლად ველოდები იმ დროს, როდესაც დამარცხდება ეს ახალი ვირუსი და საფრთხეც გადაივლის.

სკოლების დახურვის გამო და იმის გამოც, რომ ბავშვები პროგრამას არ ჩამორჩენ, დაიწყეს ენლაინ რეჟიმით სწავლება. ჩემი აზრით, ეს ცუდი აზრია და დიდად არ მომწონს. ზოგს არ მიუწვდება ხელი ინტერნეტთან და არ აქვს საშუალება ჩაერთოს ონლაინ სწავლაში. მაგრამ მჯერა, რომ ეს ყველაფერი გადაივლის და ყველაფერი ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდება. ამ სიტუაციაში ზოგი წერს, რომ დაიღალა ზოგიც შეეგუა. მე კი ვნატრობ, რომ მალე შევაღო სკოლის კარი და გაღიმებული მივესალმო ყველას...

რა მასწავლა კარანტინმა? ჩემი პასუხია - მონატრება, სკოლისადმი სიყვარული. აღმოვაჩინე ბევრი გასართობი, ბევრი წიგნი. უფრო მეტ დროს ვატარებ ოჯახის წევრებთან, ბევრად მომთმენი გავხდი...

ბოლოს კი მინდა ყველას გამოჯანმრთელება ვუსურვო და გთხოვოთ, დარჩეთ სახლში!

ლიზი ჯიქია VIII კლასი
კერძო სკოლა „სხივი“

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში