ქობულეთის მუნიციპალიტეტის კვირიკეს N2 საჯარო სკოლის მოსწვალე ლიზა ხალვაში კორონავისურის გამო შექმნილ მდგომარეობაზე საკუთარ განცდებს ჩანახატით გადმოსცემს. მოსწავლის ნამუშევარს ჩვენ უცვლელად გიზიარებთ:



                                             მონატრების 1თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ?

რა არის მონატრება თუ არა შეგრძნება, რომელიც გვკლავს მაგრამ გვაძლიერებს, გვტკენს გულს და ამავდროულად რაღცას გვასწავლის,  გვასწავლის ისეთ რამეს რასაც ვერასდროს აღიქვამდი და დააფასებდი.

მონატრებას თავისი გემო, ფერი, სუნიც კი ჰქონია, რასაც რომ არა ეს 1-თვიანი მოულოდნელი დაუგეგმავი არდადეგები ალბათ არასდროს დაუფიქრდებოდი.

1 თვის წინ ყველას სურდა დასვენება (სკოლისგან, უნივერსიტეტისგან, სამსახურისგან), ყველას სურდა გაზაფხულში როცა ბუნება იღვიძებს  ტკბილად ეძინა დილით და არავის დაერღვია მყუდროება, გამოღვიძებულს ჩიტების ჭიკჭიკი მოესმინა, საყვარელ ადამიანთან ერთდ ხელჩაკიდებულს ესეირნა მარტოს. მოკლედ, რომ ვთქვათ გაზაფხულის მშვენებით დამტკბარიყო.

ჰო მართალია ეს ოცნებაც აგვიხდა მაგრამ არა ისე როგორც გვინდოდა! გაზაფხული დადგა მაგრამ ბუნება გამოღვიძებას წელს სხვაგვარად ფიქრობდა „ადამიანების გარეშე. ცუდად ჟღერს და ცოტა აფსურდულადაც მაგრამ დიახ წელს ბუნებამ „ადმიანების გარეშე“ გამოიღვიძა... ეს კი იმიტომ, რომ ჩვენგან „ადამიანებისგან“ დაღლილს მასაც სჭირდებოდა დასვენება, მასაც უნდოდა ერთხელ მაინც გამოეღვიძა ისე რომ არ ჩავრეოდით ჩვენ!! 

სიჩუმე რომელსაც ადრე კომფორტად მივიჩნევდით ბოლო 1 თვეში ყველაზე მეტად ხმაურიანი გახდა, ყველაზე მარტივად გასაგები მდგომარეობა-დიდი გაუგებრობად აქცია და ეს იმ პანდემიის დამსახურებაა რომელსაც COVID19-ს ვუწოდებთ, რომელიც თვეების წინ იყო ვირუსი, დღეს კი ის მწარე რეალობაა, რომელიც იძულებულს გვხდის გამოვიკეტოთ სახლში არა იმიტომ რომ ეს კარგია  არამედ იმიტომ რომ ამით საკუთარი თავი და სხვები ოდნავ მაინც დავიცვათ ამ ვირუსისგან, ვიგრძნოთ მონატრება იმ ადამიანებისა, რომლებისთვისაც ბევრჯერ გვითქვავს-„ვერ გნახავ არმცალია, ბევრი საქმე მაქ.......“- ხშირად ეს სიმართლეა, ხშირად კი თავის გასასამართლებელი ტყუილი!

ნუ რას ვიზამთ ეს უნდა მომხდარიყო და მოხდა კიდეც... ეს ის რეალობაა ,რომელიც უნდა ავიტანოთ კიდევ იმდენ ხანს რამდენხანსაც გაგრძელდება...

მართალია, პანდემიამ მსოფლიო მოიცვა მის ყველა  კუთხეს, ნაწილს მისწვდა, ყველა ქვეყანას და მის მოსახლეობას აიძულა მისი ატანა! მაგრამ ეს მაინც ჩვენს ერს გაუჭირდება!... რატომ?  ამ კითხვას საკუთრ თვს თუ დაუსვავ  პასუხსაც მარტივად მიიღებთ თუ  გაიაზრებთ  რომელ ერზე ვსაუბრობთ ეს ხომ საქართველოა! ქართველი ერია! ერი რომელიც მტერსაც მეგობრად იღებს,  ყველა ცუდში სიკეთის მარცვალ ეძებს, ერი რომელიც აკრძალულს ელტვის, ერი რომელიც
ყველაფერს რთულადაღიქვამს, მკაცრად აფასებს თუმცა მარტივად უმკლავდება....

ქართველებს ამ სიჩუმემ მგონი გვასწავლა სიყვარული!!!

მჯერა იმ გაზაფხულის, რომელიც ასე უცნაურად დაიწყო!

მჯერა მალე ყველაფერი კარგად იქნება!

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში