მონატრების ერთი თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ - etaloni.ge-ს მიერ შეთავაზებულ თემას ემოციური ჩანაწერით გამოეხმაურნენ და საკუთარი განცდები გადმოსცეს, ნოდარ დუმბაძის სახელობის ოზურგეთის N2 საჯარო სკოლის IV1 კლასის  მოსწავლეებმა ლიკა ტრაპაიძემ და ნიკოლოზ კოსტავამ.

                                                           
                                                                 „მონატრებული საკლასო ოთახი“

ეჰ, როგორ მომენატრა  ჩემი საკლასო ოთახი, სკოლა, მასწავლებელები, ჩემი თანაკლასელები, მეგობრები. სკოლა ხომ მარტო სასწავლო პროცესი არაა, რომელსაც ჩვენ ახლაც გავდივართ დისტანციურად. სკოლა ხომ ყოველდღიური ურთიერთობები და შეხვედრებია ბავშვებთან, თანატოლებთან, მასწავლებელებთან, ჟრიამულია და გართობაა სწავლასთან ერთად. მე ჩემ საკლასო ოთახს მივამსგავსებდი ერთ-ერთი შესწავლილი მოთხრობის პერსონაჟს-მიტოვებულ სახლს, რომელიც სულ გზისკენ იცქირება და ელოდება როდის მოვლენ მასთან ბინადრები. ჩვენ ხომ ჩვენი საკლასო ოთახის ბინადრები ვართ. ფიქრებში წარმოვიდგენ ხოლმე  როგორ შევრბივართ და ვახალისებთ  მის კედლებს, ჩვენს მერხებს...იმედია ეს ყველაფერი მალე დასრულდება და ისევ განახლდება სასწავლო პროცესი.
                                                                                                                                             
                                                                                                                                                   ლიკა ტრაპაიძე


ცოტა უჩვეულოდ მეჩვენება  ყველაფერი, დაბნეული ვარ...ის რეჟიმი რაც ყოველ დილით ასე იწყებოდა - სკოლის ეზო, ზარის ხმა, ბავშვების ჟრიამული, მასწავლებლის ნათქვამი - ,,გთხოვთ  დასხედით და  დამოემზადეთ გაკვეთილისთვის’’-შეიცვალა  და  დღეს ონლაინ რეჟიმში ხდება ეს ყველაფერი. ვერ ვიტყვი რომ ეს ბევრად სჯობია ჩემს საკლასო ოთახში ჩატარებულ სხვადასხვა გაკვეთილს. მაგრამ  ამასაც აქვს დადებითი მხარე-ასე თუ ისე ვიღებ გარკვეულ ცოდნას, მცირედი დროით ვეკონტაქტები მასწავლებელს, თუ  ჩემს კლასელებს და ამით თითქოს ვაიგივებ და წარმოვიდგენ რომ ეს ყველაფერი საკლასო ოთახში ხდება. დიახ! მენატრება ჩემი საკლასო ოთახი, მენატრება ჩემი მერხი, ყველა ნივთი რასაც ვეხებოდი. მენატრება მასწავლებელი, მენატრება ჩემი მეგობრები, ზარის ხმაც კი, როცა დარეკვისთანავე  ეზოში ამოვყოფდი თავს. ჩემს მონატრებულ საკლასო ოთახში ისეთი გარემოა რაც მეხმარება სწავლისადმი ინტერესით მიდგომაში. საკლასო ოთახში არის სივრცე , სადაც თავს კომფორტულად ვგრძნობ და ეს სივრცე ხშირად გასართობ თამაშებშიც გვიწყობს ხელს. მენატრება კომუნიკაცია კლასელებთან , ისევ მინდა აზრის გამოთქმის დროს ხელის აწევა. ჩემი კლასი მენატრება. მაინც სხვა  ხიბლი აქვს  კლასში ჩატარებულ აქტივობებს, ჯგუფის ჩართულობას..ეს ყველაფერი ხომ საკლასო ოთახში ხდება, ოთახში, სადაც დღის პირველ ნახევარს ვატარებდი.  ვითვლი დღეებს და მჯერა მალე შევაღებ ჩემი კლასის ოთახის კარებს და  მონატრებულ გარემოს სიხარულით შევხვდები. 
                                                                                                                                                      ნიკოლოზ კოსტავა.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში