მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ - etaoni.ge-ს მიერ შეთავაზებულ თემას ხუცუბნის საჯარო სკოლის მოსწავლე ნინო ანთაძე საკუთარი ჩანახატით ეხმიანება. 

ჩვენ მოსწავლის მიერ გადმოცემულ სათქმელს უცვლელად გთავაზობთ:
                                                             
                                                           მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ. . .

„თურმე ის, რასაც აქამდე ვაკეთებდით ყოველდღიურობა არ ყოფილა. ის კი რასაც დღეს ვაკეთებთ ყოველდღიურობაა. ის წამები, რომლებიც თვალის დახამხამებაში გარბოდა, ახლა თვალწინ მიდგას, როგორც დაუვიწყარი წუთები წარსული მოგონებებიდან. სკოლაში გატარებული თითოეული დღე, რომელიც ერთფეროვანი გვეგონა, თურმე ცისარტყელასავით ფერადი ყოფილა. ნათელი, კაშკაშა, სპეტაკი, სახალისო. თითოეული წუთი რაღაც სიახლესთან იყო დაკავშირებული, თუნდაც იმის განცდა, რომ დავალება არ გეწერა და ცდილობდი მასწავლებელს ეს ვერ გაეგო. მენატრება მანდატურების ორიგინალური ფრაზები გაკვეთილიდან გარეთ გამოსვლის დროს რომ მეუბნებოდნენ.  როგორ მენატრება ის ხმაურიანი დღეები, სკოლაში რომ ვატარებდი.

ვირუსი, რომლის წინაშეც ყველა და ყველაფერი უძლურია, მიწაზე დაგვცა და გვითხრა, რომ მთავარი აქ ის არის. პანდემია, რომელიც არავის წინაშე არაა გულგრილი და ყველას  საკუთარ ,,შვილად’’ აღიქვამს. გრიგალივით შემოერტყა დედამიწას და ნელ-ნელა ობობას ქსელში გვახვევს, რისგანაც თავის დახსნა ძალზედ ძნელია. ვირუსი, რომელმაც დაგვანახა, რომ სიკვდილის წინაშე ყველა თანასწორია, კიდევ ერთხელ შეგვახსენა, რომ ადამიანები კი არ ცხოვრობენ, არამედ არსებობენ. სიცოცხლისთვის ბრძოლაა საჭირო, ამ ბრძოლაში არ არსებობს შესვენება, განსხვავებული მხოლოდ ეპოქა და ბრძოლის წესებია. 

ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ამ რეჟიმში მომიწევდა სწავლა. მაგრამ ყველაფერს აქვს თავისი მიზეზი, მიზანი და შედეგი. მიზეზი ნათლადაა წარმოჩენილი თითოეული ჩვენგანისთვის, მიზანი მოსწავლეების სწავლის დონის შენარჩუნებაა და შედეგი… ამაზე ჯერ ადრეა საუბარი.

როგორც ყოველთვის, ახლაც ვიტყვი, რომ სკოლა არ იყო მხოლოდ განათლების მიღების აუცილებელი წყარო. ეს ბევრმა ფაქტმა დაგვიმტკიცა. მიუხედავად  დისტანციური სწავლებისა, რაღაც მაინც გვაკლია. ეს რაღაც ახალისებდა თურმეც ჩვენს ცხოვრებას, ეს რაღაც ხდიდა ყოველ დღეს განსხვავებულს. ეს რაღაც მეგობრები, მასწავლებლები და ის ახლობელი ადამიანები ყოფილან,  ვისთან ერთადაც დროს ვატარებდით. მენატრება, ყველაფერი რასაც აქამდე ვაკეთებდი, მენატრება სკოლის ყველა კუთხე-კუნჭული. ვერ წარმომიდგენია ცხოვრება ნელ ტემპში. ვერ წარმომიდგენია ცხოვრება იმ ადამიანების გარეშე ვინც მიყვარს, ვისთვისაც თავს გავწირავ. მეგობრის სითბო მენატრება, მენატრება მათთან ერთად სიცილი. 

იცით, ამ ერთ თვეში ბევრ რამეს მივხვდი. არაფერია იმაზე კარგი იყო მეგობრებთან, საყვარელ ადამიანებთან და უბრალოდ მათ თვალებში უმზერდე. ერთ თვიანმა განშორებამ მასწავლა ბედნიერების ფასი, მივხვდი რისთვის ღირს ბრძოლა.  ახლა მივხვდი, რამდენი დღე მაქვს დაკარგული ტყუილად, როცა შემეძლო რამე ღირებული გამეკეთებინა. ბოლომდე ვიბრძოლებ იმისთვის, რომ ვნახო ადამიანების კმაყოფილი სახეები, რომლებმაც უთხრეს არა სიკვდილს. ვიბრძოლებ, რომ ავინაზღაურო  ერთ თვიანი სიჩუმე. ვიბრძოლებ, რომ ავინაზღაურო ერთ თვიანი მარტოობა. იყავი ის ადამიანი ვის სახესაც მე დავინახავ და მხოლოდ ახლა, ნუ გახვალ გარეთ. დარჩი სახლში და საბოლოოდ ერთად აღვნიშნოთ მომაკვდინებელ ვირუსზე გამარჯვება. ჩავხედავთ ერთმანეთს თვალებში და ვიტყვით: ,,დიახ, ჩვენ ეს შევძელით!“ . მოუთმენლად ველი ამ მომენტს. დაელოდე შენც. ყველაფერი ახლა იწყება“.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში