იყო დრო, როდესაც მოსწავლეები მასწავლებელს იმდენად აღმატებულ ხარისხში აღიქვამდნენ, რომ ვერც კი წარმოედგინათ, ისიც  ჩვეულებრივი ადამიანია. დღეს მსგავსი მიდგომა აღარ არსებობს და ზოგიერთ შემთხვევაში, მოზარდებისთვის მასწავლებელი ავტორიტეტი საერთოდ არ არის. აქედან გამომდინარე, ხშირად გვესმის ფრაზები - „ახალგაზრდობა გაფუჭდა“, „ჩვენ დროს მსგავსი არაფერი ხდებოდა“, „ბავშვები უფროსებს პატივს არ სცემენ“, „მოსწავლეები არაფრად მაგდებენ“...

ბუნებრივია, საინტერესოა, რატომ დაკარგეს ბავშვებმა უფროსების და კონკრეტულად, პედაგოგების პატივისცემა. არადა სწორედ პატივისცემაა მეგობრებს, ნათესავებს, კოლეგებს შორის ღირსეული ურთიერთობის საფუძველი.

და მაინც, რა არის მოსწავლეების უპატივცემულობის მიზეზი და სად უშვებენ პედაგოგები ყველაზე დიდ შეცდომას:

ორმაგი სტანდარტი - როდესაც ითხოვთ ერთს და იქცევით სხვაგვარად. დაიმახსოვრეთ, მოსწავლეებს მოკლე მეხსიერება ნამდვილად არ აქვთ;

ვარდისფერი სათვალის სინდრომი - ცრუ მოლოდინი, რომ მოსწავლეები კარგად ისწავლიან და საუკეთესოდ მოიქცევიან, ხოლო მშობლები პედაგოგის მოთხოვნებსა და რეკომენდაციებს უსიტყვოდ შეასრულებენ. დაიმახსოვრეთ, რომ არც მშობლებს და არც მოსწავლეებს თქვენი არაფერი მართებთ!

შეურაცხყოფა - მოსწავლეების მიმართ აგდებული დამოკიდებულება, ყვირილი, დასჯა ... ასე მოზარდების პატივისცემას ვერ მოიპოვებთ, პირიქით გამოიწვევთ შიშსა და ზიზღს;

არ არის კონტაქტი - მასწავლებელი, რომელიც არ ცდილობს, გაუგოს მოსწავლეებს, ადვილად კარგავს პატივისცემას  და უფასურდება აღსაზრდელების თვალში;

არ არსებობს უკუკავშირი - ანუ სინდრომი „დამავიწყდა“. არასოდეს დაივიწყოთ დაპირებები, მოსწავლეები ამაზე თვალს არასოდეს დახუჭავენ;

 „აქ მე ვარ მთავარი“ - მიდგომა - „როგორც ვთქვი, ისე იქნება“, მოსწავლეებთან  ურთიერთობებს ვერ დაგილაგებთ და ქედმაღლობით პატივისცემას ნამდვილად ვერ დაიმსახურებთ;

„მე ყველაზე ჭკვიანი ვარ“ - დაიმახსოვრეთ, თუ მასწავლებელი ხართ,  არ ნიშნავს, რომ ყველაფერი იცით;

საკუთარი შეცდომების არაღიარება - უნდა შეგეძლოთ თქმა, რომ შეცდით. გაითვალისწინეთ, ამ გულწრფელობას მოსწავლეები აუცილებლად დაგიფასებენ. გარდა ამისა, ისინი გააცნობიერებენ, რომ თავადაც აქვთ შეცდომების დაშვების უფლება და ამის გამო, მათ არავინ განიკითხავს.