ალბათ, ყველას გაუგია ფრაზა - სწავლა გვიან არასოდეს არის. სწორედ ამის ნათელი დადასტურებაა ის შემთხვევა, რომელზეც ამ სტატიაში უნდა გიამბოთ. ჩრდილოეთ ინდოეთში, ბულანდშაჰრის დაწყებით სკოლაში, მოსწავლეთა ასაკობრივი დიპაზონი საგრძნობლად მას შემდეგ გაიზარდა, რაც სკოლაში 92 წლის სალიმა ხანი ჩაირიცხა. ის ბოლო წლებში, შვილიშვილთან ერთად, უტარ პრადეშის სკოლაში ხშირად დადიოდა. 

92 წლის ქალი სხვებისთვის მოტივაციის წყარო გახდა, მით უმეტეს, რომ რეგინში ქალების, დაახლოებით 30% წერა-კითხვის უცოდინარია. თავად მისი ამბავი კი მსოფლიო მასშტაბით გავრცელდა. სწორედ მას მიუძღვნა სტატია გამოცემა guardian-მა. სალიმა ხანის გავლენით, სკოლაში სწავლა მისმა ორმა რძალმა და სხვა ქალებმაც დაიწყეს. 

„ბოლო ორი წელია, რაც სკოლაში დავდივარ, ამ დროის განმავლობში, უმეტესწილად ვსწავლობდი“ - ამბობს სალიმა და ღიმილით აღნიშნავს, რომ სკოლამ თავდაპირველად უფასო ლანჩის გამო მიიზიდა. მას ბავშვობაში განათლების მიღების შესაძლებლობა არ ჰქონია, 14 წლის დააქორწინეს. შემდეგ კი, საარსებო წყაროსთვის, ფერმერად მუშაობდა და 4 ვაჟსა და ქალიშვილს ზრდიდა. მისმა შვილებმაც მწირი განათლება მიიღეს, მაგრამ როდესაც დაინახა, როგორ დადიოდნენ შვილიშვილებ სკოლაში, დაინტერესდა და თვითონაც შეუერთდა.

„სკოლაში იმიტომ წავედი, რომ სწავლა მიყვარს და მასწავლებლის ხელმძღვანელობით, ბევრი ვისწავლე. მან ბევრი რამ მასწავლა, მე ახლა დათვლა და წაკითხვაც შემიძლია, - ამბობს 92 წლის მოსწავლე.

სალიმა ხანის შვილიშვილი ნავინოორ ხანი კი აღნიშნავს, რომ ბებიამისს წერა უჭირს, რადგან კატარაქტა აქვს. „დროთა განმავლობაში ის სმენისა და მხედველობის გაუარესებასთან დაკავშირებულ პრობლემებს შეეჩეხა, მაგრამ ამან განათლების მიღებაში ხელი არ შეუშალა“, - ამბობს ხანი, სამშენებლო მუშაკი, რომელსაც ბებია და მისი 11 წლის ქალიშვილი ყოველ დილით სკოლაში მიჰყავს. 

ოჯახი ბებიის საზოგადოებაზე გავლენით ამაყობს. „ბევრმა გოგონამ სკოლაში სიარული ბებიას გავლენით დაიწყო, ამის გარდა, კიდევ 20-მდე ქალია, რომლებიც სწავლას შეუდნენ“,- აღნიშნავს ოჯახი.

პრატიბჰა შარმა, ჩაულის დაწყებითი სკოლის ხელმძღვანელი ამბობს, რომ სალიმა ხანის მაგალითს სხვა ქალების წახალისებაც შეუძლია. სწორედ მასწავლებელმა შეუწყო ხელი 92 წლის მოსწავლეს, სკოლაში ჩარიცხულიყო.

„ის ანბანს ვერ წაიკითხავს, მაგრამ შეუძლია ზეპირად ისწავლოს“, - ამბობს შარმა. 

სალიმა ხანმა ახლახან ტესტირება - წიგნიერების ეროვნული გამოცდა, შეასრულა და თუ ჩააბარა, ის სერტიფიკატს მოიპოებს, რომლითაც ადგილს ინდოეთის მზარდი წერა-კითხვის მცოდნე მოსახლეობას შორის დაიკავებს.