„გამარჯობათ არა! გამარჯობა!“ - ალბათ, ბევრს მიუღია ასეთი შენიშვნა. სინამდვილეში კი ქართული ენის ორთოგრაფიულ ლექსიკონში ორივე ფორმა სწორია, როგორც „გამარჯობა“, ასევე „გამარჯობათ“. ასევე არ შეიძლება შეცდომად ჩაითვალოს „საღამო მშვიდობისათ!“, „დილა მშვიდობისათ!“ რადგან ასეთი მიმართვა მრავლობით ფორმას გამოხატავს, ისევე როგორც „გამარჯობათ“ და საზოგადოებაში დამკვიდრებულია.

აკაკი შანიძის „ქართული ენის გრამატიკის საფუძვლებში“ ვკითხულობთ:

„საყურადღებოა, რომ ეგევე თ (ეგებ „თქვენ“ სიტყვის გავლენითაც) ზმნებიდან სხვა მეტყველების ნაწილებშიც გადავიდა და დაერთო სიტყვას, რომელიც მრავლისადმია მიმართული: გამარჯობა თ! საღამო მშვიდობისა-თ!“

„თ“-ს დართვით ირკვევა ერთს ესალმებით თუ რამდენიმეს, ასევე თავაზიანად მიმართავთ თუ არა, უფრო მეტიც, ვისაც შენობით ესაუბრებით, მათთან „გამარჯობა“ გამართლებულია, თუ უცნობს გინდათ პატივისცემით მიმართოთ, მაშინ „გამარჯობათ“ დაშვებული ფორმაა.

„გამარჯობათ“ - ამ ფორმას შეხვდებით ქართველი მწერლების ლიტერატურაშიც, მაგალითად ვაჟა-ფშაველასა და გიორგი ლეონიძის ნამუშევრებში.