რა არის მისთვის წარმატება, როგორ იხსენებს პირველ მასწავლებელს და რომელია მისი სამაგიდო წიგნი? ამ და სხვა საინტერესო საკითხებთან დაკავშირებით ბლიც-ინტერვიუ ამჯერად, აკაკი ჩხენკელის სახელობის ქალაქ ხონის N2 საჯარო სკოლის დირექტორთან, ნუნუ მანაგაძე-ანდრიაძესთან.

- წარმატება არის. . .

- სიზარმაცესთან  დაუღალავი ბრძოლა; შრომა და შრომა, კვლავ მუხლჩაუხრელი შრომა

- ჩემი სკოლა მახსენებს. . .

- ტაძარს, რომლის კარი ყოველთვის ღიაა სულიერი თუ მორალური ღირებულებების  მისაღებად, კაცობრიობის მიერ დაგროვილი ცოდნის უშურველად გასაცემად

- ჩემი პირველი მასწავლებელი. . .

- აწ გარდაცვლილი ბატონი სოზარ აფხაზავა; კალიგრაფიაზე ასე მავარჯიშებდა: „ოოო, კარგია, ნუნუ, ასოები მრგვალია, ოღონდ გადააბით...“  ეს „თ“იყო საკუთარ თავს რომ გაპოვნინებდა და თავდაჯერებას გმატებდა. დღევანდელი გადასახედიდანაც ვფიქრობ: ეს მასწავლებლის ყველაზე საჭირო უნარ-ჩვევაა.

- მოსწავლე რომ ვიყავი. . .

- სამყარო უზარმაზარი, ძალიან დიდი მეჩვენებოდა... 60 წელი - იმიერში კანონზომიერად გადასახლების ასაკი...ახლა, პირიქით!  თურმე რა პატარაა სამყარო და რა მოკლეა წუთისოფელი!

- ჩემი სამაგიდო წიგნი. . .

- შარლოტა ბრონტეს „ჯეინ ეარი“ და ჯეკ ლონდონის „დიდი სახლის პატარა დიასახლისი“. არ შეიძლება ეს წიგნები წაიკითხო და სიყვარულით არ აივსო. სიყვარული კი ბოროტებისგან გიცავს

- ზაფხულში ვცდილობ. . .

- დავტკბე ყოველი თავისუფალი წუთით (თუმცა ზაფხულშიც ძალიან ცოტა თავისუფალი დრო მაქვს)

- ფრაზა, რომელიც ხშირად მახსენდება. . .

- „რაცა ღმერთსა არა სწადდეს, არა საქმე არ იქნების“