დამიის საჯარო სკოლის IX კლასის მოსწავლე თამარ სარგისიანი პანდემიისგან შექმნილ ვითარებას ჩანახატს უძღვნის.

ქვეყანაში შექმნილმა რთულმა ეპიდსიტუაციამ ადამიანების ცხოვრებაში ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. უფროსებთან ერთადბავშვებიც მოყვნენ ახალი და აქამდე უჩვეულო აკრძალვების წნეხის ქვეშ. თამარი ჩანახატში თავის ემოციებს გადმოგვცემს.


მაინც რას ნიშნავს მონატრება?..
მონატრება გრძნობაა, როდესაც დიდხანს ვფიქრობთ, ვოცნებობთ საყვარელ
ადამიანებზე, მომენტებზე...
ვერავის წარმოედგინა თუ მოვიდოდა ერთი მშვენიერი დღე, როცა პლანეტა იქნებოდა
სიმშვიდესა და სიჩუმეში, თითქოს სძინავსო...
ძალიან რთულია, როცა ბევრი საქმე გაქვს დაგეგმილი და, უცბად, შინაპატიმრობაში
აღმოჩნდები.
მე სოფელში ვცხოვრობ. აქ უჩვეულო სიჩუმეა და ძნელია, მაგრამ არც კი მინდა
ვიფიქრო, თუ როგორ გრძნობენ თავს ქალაქში მცხოვრები ადამიანები...
წარმოიდგინეთ?!.
ნუთუ შეიძლება ცხოვრება მხოლოდ ფანჯრის გაღებით და იქიდან ჰაერის
შესუნთქვით?!.
რა მასწავლა სიჩუმემ?..
სიჩუმემ მასწავლა დავაფასო ადამიანი, თუნდაც უცხო და მტერი; გავუფრთხილდე
დროს და გონივრულად გამოვიყენო, რადგან ვინ იცის, ხვალ რა მოხდება... სიჩუმემ
მასწავლა უფრო შევიყვარო სამყარო, სიცოცხლე, რადგან შიძლება დავკარგო ისიც,
რაც მქონდა და რაზეც ვოცნებობდი!..“
ერთადერთი კარგი ამ სიჩუმეში ის არის, რომ ამ პლანეტას შეუძლია სუფთა ჰაერის
ჩასუნთქვა!
ამბობენ, რომ სიჩუმე უფრო ძლიერია, ვიდრე ხმაური.
კი... და სიჩუმემ შეძლო ჩვენი ხმაურიანი სამყაროს დამარცხება...
...და ბოლოს, მინდა დავამთავრო წერა და გავჩუმდე, რადგან დუმილი სიტყვებზე
უფრო მჭერმეტყველია!..


თამარ სარგისიანი
IX კლასი

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში