სიჩუმე? თითქოს პარადოქსულია 21-ე საუკუნის ყოფასთან, თუმცა რეალური. თითქოს ერთი უმნიშვნელო ცნებაა, არადა მეტად სარფიანი ნაბიჯი. ნაბიჯი თვითრეალიზებისკენ, განვითარებისა და გამოხატვისკენ. თამამად შეიძლება ვთქვა, რომ ეს ნაბიჯი მეტად მომგებიანი აღმოჩნდა ჩვენთვის, ადამიანებისთვის, რომლებმაც თითქოს დროსა და მოვლენებს გავუსწარით. სიჩუმე ჩვენთვის გადარჩენის წინაპირობაა, რეცეპტი, რომელიც ჩვენი სასიკვდილო დიაგნოზის უგულებელყოფისთვისაა. სიჩუმემ ხაზი გადაუსვა წარსულს და ერთადერთი გზა გახდა მომავლისაკენ. გზა, რომელიც დროზე ადრე გაიხსნა. გზა, რომელიც ჩვენი შანსია სრულყოფილებისაკენ. ჩვენი გამოწვევაც ესაა. გავიაროთ ეს გზა ისე, რომ დაბრკოლებებს არათუ დავნებდეთ, არამედ შევებრძოლოთ და წინსვლა გავაგრძელოთ. მაგრამ შეგვიძლია კი ეს ჩვენ? პასუხი რთული მოსაძიებელი, თუმცა მარტივი უნდა იყოს. შეიძლება ჩვენთვის, ადამიანებისთვის შეუფერებელიც კი, მაგრამ ეს პასუხი ჩვენივე ნამოქმედარის შედეგია და ის თითოეულმა ჩვენგანმა უნდა ვეძიოთ.

მე? - მეც ვსწავლობ სიჩუმეში რეალიზებას და გირჩევ შენც ისწავლო. არა ჩემთვის, არამედ შენთვის, რადგან გამოწვევა შენც გეხება. სიჩუმეში დავიწყე ემოციის გამოხატვა, რაც უჩვეულოა ბევრი ჩვენგანისთვის. მაგრამ იდეალურია ის განცდა, რომელიც სიჩუმეში უსასრულობისკენ სწრაფვისკენ გიბიძგებს. მონატრება სიჩუმის პარალელური და თანმხლები მომენტია, პროცესი რომლითაც პიროვნებისა და ურთიერთდამოკიდებულების ფასი გავიგეთ. მართალია დიდი მსხვერპლის სანაცვლოდ, თუმცა ეს ამად ღირს. სიჩუმემ კვალი დაატყო დღევანდელ დღეს, რის გამოც ხვალინდელი დღე ვერ იქნება გუშინდელის მსგავსი. ამ ხნის განმავლობაში ვისწავლეთ რეალიზება, გამოხატვა, თავისუფლება, განვითარება, პასუხისმგებლობა. გადავუხვიეთ იმ გზას, რომელზედაც კარგა ხანია უმისამართოდ დავდივართ. ფანტაზიას მივეცით ხსნილი გზა, რომელიც ინდივიდუალურობისთვის უპირობო შანსია.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში