„როცა გაზაფხული მოვა“ - ასე ასათაურებს საკუთარ ჩანახატს ბადრი ბერანძის სახელობის ქობულეთის N6 საჯარო სკოლის მე-10 კლასის მოსწავლე ლიკა ჯაფარიძე, რომელიც პანდემიის შედეგად შეცვლილ რეალობაზე საკუთარ განცდებს გვიზიარებს. მოსწავლის ნამუშევარს ჩვენ უცვლელად გთავაზობთ:


                                                                        „როცა გაზაფხული მოვა“

2019 წლის გაზაფხულზე, რომ გეკითხათ - მინდოდა  თუ არა ერთი თვით მოვწყვეტილიყავი სამყაროს და საკუთარი თავისთვის მომეწყო არდადეგებ, უმალვე გიპასუხებდით, რომ - კი.

ახლა კი როდესაც ამ ოცნებამ რეალობაში გადმოუნაცვლა, როცა მართლა მოვწყდი ქაოსურ ქალაქს, სკოლასა და რეპეტიტორებს ვგრძნობ უდიდეს დისკომფორტს ჩვენს ქვეყანაში და მსოფლიოში განვითარებული მოვლენების ფონზე... 

და იმასაც ახლა ვიაზრებ თუ რაოდენ მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს სკოლას ჩვენს ცხოვრებაში.

დედამიწას სიყვარული ატრიალებსო, თუ ეს სიმართლეა, რაც დღეს საქართველოში ხდება, დედამიწას მხოლოდ ის სიყვარული და სიკეთე ეყოფა უსასრულოდ რომ იტრიალოს...

დღეს მე სახლში ვრჩები თქვენთვის!

სახლში ყოფნით თუ სამყაროს გადავარჩენდით, ოდესმე წარმოგედგინათ?!

ზოგიერთებს ესეც კი ერთულებათ...

არადა იქ, ზემოთ, ან სულაც ქვემოთ, ვიღაცამ გადაწყვიტა კიდევ ერთხელ გამოეცადა ადამიანობის კოეფიციენტი და სამყარო ერთ პლათფორმაზე დაპაუზდა...

- დიახ, დღესდღეისობით ჩვენ დროებით დაპაუზებულ სამყაროში გვიწევს არსებობა.

ვიბრძვით და ეს ბრძოლა უნდა მოვიგოთ!

როდესაც გავიგეთ, რომ ამ დაავადებამ მასიური სახე მიიღო, მნიშვნელობა აღარ აქვს, როგორები ვიყავით აქამდე. აღარ არსებობს "შენ", "მე", "ის"... დღეიდან ერთი ცხოვრება გვაქვს, ოღონდ ერთი მეტრის დაშორებით.

სწორედ "covid 19"-მა დაგვანახა, რომ - ამ ქვეყანაში სიკეთე ვირუსზე სწრაფად ვრცელდება!

მეორე თვალით თუ შევხედავთ ამ ყველაფერს, ნათლად და მკაფიოდ დავინახავთ, რომ დედამიწამ ნამდვილად დაისვენა. ჰაერი გასუფთავდა, ეკოსისტემა წარმატებულ ნაბუჯებს დგამს წინ.
ლოცვა გავაძლიერეთ, მე კი დავრწმუნდი ამ გამითქმის ჭეშმარიტებაში, რომ მხოლოდ მაშინ გვახსენდება ღმერთი რიდესაც გაგვიჭირდება. 

რწმენა არ დაკარგოთ.

დამიჯერეთ მალე გამოანათებს გაზაფხულის მზის სხივი, ჩაძინებულ და გადაღლილ  დედამიწას სიცოცხლეს აგრძნობინებს, მზე ღრმად ამოისუნთქებს თავის ყვითელ სხივებს ბუნებას ტანში ჩაუღვრის და ენძლას შეხედავს, ენძელა გაინაბება და ვეღარ დამალავს მისდამი სიყვარულს, გაეღიმება და ტანს აიყრის მხრებს შეარხევს და მზეს მიეფიცხება. ოქროსავით აბრჭყვიალდება ყვითელი საოცრება, მზე...

მალე ჰაერი შეზავდება მზის მწველი სხივებით, ჩამიცხება, მაგრამ მთის ნიავი დააშრიალებს ხის მსუბუქ კაბას...
ამას კი მე, ყველაზე ბედნიერ დღეს დავარქმევ როცა "ჩვენი" გაზაფხული მოვა...

ჯანმრთელობას და სულიერ სიმშვიდეს გისურვებთ ერო და ბერო! 

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში