ქობულეთის მუნიციპალიტეტის ლეღვას N1საჯარო სკოლის მერვე კლასის მოსწავლე ლინდა მესხიძე „მონატრების 1 თვე  - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის ფარგლებში საკუთარ ჩანახატს გვიზიარებს. მოსწავლის ნამუშევარს etaloni.ge უცვლელად გთავაზობთ:

ყოველი დღე იწყება სევდით და სევდითვე მთავრდება. უკვე მერამდენე დღეა სამყარო გადარჩენისთვის იბრძვის. აღარც კი მახსოვს როდის დაიწყო ეს ყველაფერი. სუნთქვა მიჭირს, სული მეხუთება, თვალებს ვხუჭავ და ვცდილობ წარმოვიდგინო რამე კარგი და უცებ ჩემივე შექმნილ სამყაროში ვიკარგები. მინდა დასაძინებლად დავწვე და უაზრო ფიქრებში გახვეულს მალევე დამეძინოს. მინდა, რომ გაღვიძებისას ყველა პრობლემა გაქრეს და ყველა ბედნიერი იყოს. ხვალ ყველაფერი დალაგდება... დაე დასრულდეს ერთფეროვნება და ჩემი ცხოვრება შეივსოს დადებითი ენერგიებით, მოხდეს ბევრი საოცარი რამ, რის მოყოლასაც ვერასდროს დავასრულებ... გაქრეს შიშები, დარდი, დეპრესია და ეს ყველაფერი ჩაანაცვლოს სასიხარულო მომენტებმა. საკმაოდ მოწყენილი ცხოვრების რიტმით ვცხოვრობ ეს პერიოდი. თითქმის არაფერი მახალისებს. ჩემთვის საკმაოდ რთულია ერთფეროვანი ცხოვრება. უმოქმედობა, მოწყენილობა... ის დღეები... ის ხმაურიანი დღეები, სად წავიდა? სად წავიდა ხმაურიანი ქუჩები და მხიარული ბავშვები? სკოლისკენ და სამსახურისკენ მიმავალი ადამიანები? სად წავიდა ის სკოლის ზარი, რომელიც არღვევდა დილის სიჩუმეს?... დღეს კი ყველაფერი ისეთი ჩუმია, ისეთი წყნარი, საოცრად მშვიდი.

სიჩუმე კი უფრო და უფრო საშიში ხდება. ხალხის ხმაური, ტირილი, ყვირილი ნებისმიერი ხმა ჯობია ამ საზარელ სიჩუმეს... სიჩუმეს რომელიც ყველაზე მეტად ხმაურობს. ახლა დროა სერიოზულად დავფიქრდე ცხოვრებაზე. მივხვდი, რომ ცხოვრება უნდა და არა მინდა, რადგან ხშირად ყველაფერი ისე ხდება როგორც ცხოვრებას უნდა და შენს აზრს იშვიათად ან თითქმის არასდროს ითვალისწინებს, თუ რა გვინდა ჩვენ. მივხვდი, რომ ცხოვრება არ არის უღრუბლო ცა, ცხოვრება ვარდს გავს, რომელსაც ეკალი მისდაუნებურად მოყვება... ეკალი ბევრჯერ შეგერჭობა მაგრამ, ყველას ამოღებას შეძლებ რაც არ უნდა მტკივნეული იყოს და გააგრძელებ ცხოვრებას.

მივხვდი, რომ ადამიანები უნდა დავაფასოთ და ვიყოთ ბედნიერები, სანამ ერთად ვართ. მივხვდი, რომ დანებება გამოსავალი არ არის და ყოველთვის ყველაფრის მიუხედავად უნდა ვიბრძოლოთ. მივხვდი, რომ რამდენადაც შენ დააფასებ საკუთარ თავს, იმდენად დაგაფასებენ სხვებიც. მივხვდი, რომ თუ მოინდომებ ყველაფერს შეძლებ, შეუძლებელსაც. მივხვდი, რომ ყველაფერს ორი მხარე აქვს და ხანდახან მათი გარჩევა რთულია. ეს ცხოვრება ზღაპარი არ არის და კეთილი ფერიაც არ მაჩუქებს ფრთებს აქედან რომ გავფრინდე. ყველაფერი რაც ცოცხლობს ერთ დღეს კვდება, ამიტომ უნდა ვიყოთ ბედნიერი მომენტებით და არ უნდა შევუშინდეთ დასასრულს ამის უარყოფა კი ცხოვრება უარყოფაა. ჩვენ იმაზე ძლიერები ვართ ვიდრე გვგონია.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში