თელავის N5 საჯარო სკოლის ინგლისურის პედაგოგი ია კოკოშაშვილი მსოფლიოში პანდემიით გამოწვეულ ვითარებას ჩანახატს უძღვნის. მასწავლებელი თავის ნაშრომში გადმოსცემს, თუ რაზე დააფიქრა თვითიზოლაციის პერიოდმა ყველაზე მეტად.

მონატრების 1 თვე-რა გვასწავლა სიჩუმემ

„გაზაფხული შემოსულა ლენ!

რია - რია აუტეხავთ ჩიტებს,

მე გიყიდი წითელ-ყვითელ ჩითებს,

თეთრი ტილო მომიქარგე შენ“.

გაზაფხული მოვიდა, თუმცა კორონას გამო ვერც ჩიტების ჟრიამული და ჭიკჭიკი გავიგეთ, ვერც წითელ-ყვითელი  ჩითები ვუყიდეთ ერთმანეთს. მომენატრა მწვანე ბალახი, ლურჯი ზეცა, აყვავებული ხეები და მათი დამათრობელი სურნელი.

არასოდეს ვაფასებთ ადამიანები იმას, რაც გვაქვს. იმაზე არც კი დავფიქრებულვართ, რომ იმაზე მეტი გვაქვს ვიდრე ვიმსახურებთ.

„მომენატრა სათიბი და ტყე, სუნი ქუსლით გასრესილი ანწლის, შორს გუმბათი ბეთანიის ტაძრის და ცისფერი უბორკილო დღე“. უ ბ ო რ კ ი ლ ო - ბორკილი ადევს ყველაფერს: სუნთქვას, გარეთ გასვლას, მზით და ხედებით ტკბობას, ადამიანებს შორის ურთიერთობებს, ღიმილს, მოკითხვას, სიცილს, მოსწავლეთა ჟრიამულს, ცოდნის გაზიარებასა და მიღებას და საერთოდ ყველაფერს. ახლა უფრო გავიგეთ, ვისწავლეთ ამ ყველაფრის ფასი.

დაიკეტა დედამიწა, გაჩერდა და გაჩუმდა ყველა და ყველაფერი. ეს ადამიანთა დაუდევრობისა და სიბოროტის შედეგია. მართალი ყოფილა: ადამიანი და ღმერთი ხანდახან გაპატიებენ, ბუნება კი - არასდროს. ამიტომ უნდა ვისწავლოთ ბუნების და ეკო სისტემის გაფრთხილება, მასზე მოვლა, ზრუნვა.

ოჯახის წევრებთან გვიწევს ყოფნა, თითქოს ახალი თვისებების აღმოჩენა, ერთმანეთის ინტერესებისა და სურვილების გათვალისწინება. ოჯახის წევრებმაც ვისწავლეთ ერთმანეთის უფრო მეტად პატივისცემა, დაცვა, ზრუნვა, სიყვარული.

ირგვლივ სიჩუმე, დარდი და სევდაა დღის თუ ღამის ქუჩებში. მტანჯველი გრძნობაა სიჩუმე და მონატრება. მოიღრუბლა, წვიმს, წვიმს. ეს დღეები უნდა იწვიმოს. წვიმა უთქვენობას ჰგავს. ყოველი დღე უსაშველოდ იწელება, მონოტონურად. მუშაობა კომპიუტერთან, დისტანციური გაკვეთილები.- აქ მაინც გვაქვს შესაძლებლობა ბავშვების ხმა გავიგოთ და მათი მონატრება ოდნავ მაინც გავიქარვოთ. თურმე როგორ მყვარებია ყველა, ყველა ბავშვი, ყველა თანამშრომელი. მინდა ჩაგეხუტოთ ყველას მაგრად და გითხრათ, რომ   მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ თ . რა ლამაზად ჟღერს - სიყვარული. ამ მონატრებამ და სიჩუმემ ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი   გ ვ ა ს წ ა ვ ლ ა.

მარტონი ვართ ამ სამყაროში. ადამიანებს ჩვენი თავი ყოვლისშემძლე გვეგონა, თურმე ერთ ვირუსს შეუძლია ადამიანს აჩვენოს სინამდვილეში რა არის, რა უსუსურია, დაუცველი, ურწმუნო და უღმერთო. მარტოობაში ადამიანებმა ღმერთი მიატოვეს, ნაცვლად იმისა რომ უფლისთვის ეთხოვათ შენდობა და დახმარებაა, უფალი მიატოვეს მსგავსად ადამისა, გარდა ს ა ქ ა რ თ ვ ე ლ ო ს ი. ეს ხომ სასწაულია. დედამიწაზე ხალხთა მარტოობამ ქართველებს უფლის სიყვარული, სასოება, რწმენა და იმედი უფრო გაუძლიერა და გაუღრმავა. ზიარება კვლავ მიმდინარეობს ჩვენს ტაძრებში და სწორედ ეს მადლი, ამასთან კომპეტენტური ორგანოების და პროფესიონალების ძალისხმევის გამოა საქართველო ასე წარმატებული კოვიდ-19 თან ბრძოლაში.

მონატრების 1 თვემ და სიჩუმემ გვასწავლა უფლის, დედამიწის, ბუნების, ოჯახის, თანამშრომლების, მოსწავლეების, მეგობრების-ერთმანეთის სიყვარული.

მე თქვენ მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ თ !!!

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში