„ალბათ, დავალება ვინმესგან გადაწერე“, „მე ვერ მომატყუებ“, „მეც ვიყავი შენხელა და ვერაფერს გამომაპარებ“, - ეს ფრაზები ყველა მოსწავლისთვის ნაცნობია და შესაძლოა, თითოეულ მასწავლებელს ერთხელ მაინც უთქვამს.

მართალია, ხანდახან მოსწავლეები საქმის გამარტივებას ცდილობენ და დავალებას მეგობრისგან იწერენ; შეიძლება გადაწერის მიზეზი ისიც იყოს, რომ მოსწავლემ რაიმე მიზეზით სახლში ვერ იმუშაოს, გაკვეთილზე კი დავალების გარეშე შესვლა მოერიდოს. გარდა ამისა, ზოგჯერ მოსწავლეები თამამად ვერ ეუბნებიან მასწავლებელს, რომ დავალება მათთვის რთული აღმოჩნდა, ვერ დაძლიეს ან ვერ გაიგეს, ამის ნაცვლად, დავალებას კლასელისგან იწერენ. ასეა თუ ისე, დავალების გადაწერას თავისი მიზეზი აქვს. თუმცა ისეც ხდება, რომ მოსწავლე მოინდომებს, დამოუკიდებლად იმუშავებს, მასწავლებელს კი არ სჯერა, რომ დავალება მისი დაწერილია.

რა შედეგები მოაქვს მოსწავლის „გამოჭერას“ და ზემოთ აღნიშნული ფრაზების მასწავლებლის მხრიდან გამოყენებას?

„ალბათ, დავალება ვინმესგან გადაწერე“ - ეს ფრაზა უნდობლობას გამოხატავს. ამით მასწავლებელი ხაზს უსვამს, რომ ბავშვი დავალებას დამოუკიდებლად ვერ დაწერდა და ვინმესგან გადაიწერდა. მეორე მხრივ, შესაძლოა პედაგოგი მართალია და დავალება გადაწერილია, ასეთ დროს მასწავლებლის მხრიდან მსგავსი მიმართვების გამოყენება, რომელიც ბავშვის „გამოჭერას“ ისახავს მიზნად, არარეკომენდებულია.

იმ შემთხვევაში, თუ დავალება მართლაც გადაწერილია, მასწავლებლის მხრიდან ასეთი ფორმით საუბარი მოსწავლეში  სირცხვილის განცდას გამოიწვევს. გარდა ამისა, ბავშვი იგრძნობს იმედგაცრუებასაც.

მსგავსი მიმართვები უარყოფითად აისახება ბავშვისა და მასწავლებლის ურთიერთობაზე, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მასწავლებლის მიერ ნათქვამი სიმართლეს არ შეესაბამება და მხოლოდ პედაგოგის ვარაუდია.