ბოლო ზარის ტრადიცია საქართველოში დიდი ხანია არსებობს. სასწავლო წლის დასრულების შემდეგ ღონისძიება სკოლებში იმართება და მისი მთავარი გმირები გამოსაშვები კლასის მოსწავლეები არიან. მასწავლებლები კი ბავშვებს სკოლის დამთავრებასა და ახალი ცხოვრების დაწყებას ულოცავენ.

ესაა დღე, როდესაც 12 წლის განმავლობაში დაგროვილი მოგონებები ერთად იყრის თავს, არის აჭრელებული თეთრი პერანგები, კეთილი სურვილები და ცოტა ცრემლიც... ბავშვები სკოლის კედლებს ემშვიდობებიან; ენანებათ უზრუნველ წლებთან გამომშვიდობება და ამასთანავე, უხარიათ ახალ საფეხურზე გადაბიჯება - წინ შეუცნობელი სამყარო ელით, მეტი პასუხისმგებლობით, ცხოვრებისეული ბარიერებითა და უამრავი წარმატებით.

ბოლო ზარი დაირეკა თბილისის N143 საჯარო სკოლაშიც:

„ბოლო ზარი... 12-წლიანი სასკოლო ცხოვრების დასრულების მაუწყებელია, ემშვიდობებით საყვარელ სკოლას, კლასს, მერხს, მასწავლებლებს და გული გწყდებათ, რადგან წარსულში რჩება ბავშვობა და იწყებთ ახალ დამოუკიდებელ ცხოვრებას. წინ უამრავი ლამაზი, საინტერესო თავგადასავლით სავსე ცხოვრება გელით.

„განათლება ჰგავს მზესა...“ - ამბობდა გამოჩენილი ქართველი საზოგადო მოღვაწე ილია ჭავჭავაძე; ცოდნით გაგენათებინოთ სამყარო, ჩვენი სკოლის კურსდამთავრებულებს; შორს გაგეტანოთ ჩვენი ქვეყნისა და სკოლის სახელი. გისურვებთ, უამრავ წარმატებასა და ნათელ მომავალს! სიყვარულით 143-ე სკოლის პედკოლექტივი!“ - ასე გააცილა მშობლიურმა სკოლამ კურსდამთავრებულები