„მხოლოდ ბედნიერი მომენტები მახსენდება“- წერს სკოლაზე საუბრისას საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა იოანე ბოლნელის სახელობის სკოლის კურსდამთავრებული მარიამ ბერიანი და სკოლის წლებს აჯამებს.

„სკოლა- ამ სიტყვის გაგონებისას თითოეულ ჩვენგანს რაღაც კარგი გვახსენდება, ჩვენი ცხოვრების 12 წელი, რომელიც სავსეა უამრავი მხიარული თუ სევდიანი ისტორიით. რაც შეეხება სასულიეროს, ამ შემთხვევაში მხოლოდ ბედნიერი მომენტები მახსენდება, ყოველგვარი ნეგატივის გარეშე. ახლა ამ სკოლის კურსდამთავრებული მქვია და ძალიან ბევრი მაქვს სათქმელი, მაგრამ დრო არ მეყოფა. ამიტომ მოდი დავბრუნდეთ ზუსტად სამი წლის წინ და მე აღგიწერთ როგორ გავხდი „სასულიეროელი“.
2017 წლის ზაფხული იყო როცა ჩემმა მშობლებმა ჩემთვის სკოლის შეცვლა გადაწყვიტეს. არჩევანი სასულიეროზე შეჩერდა და გადაწყდა რომ იქ გადავდიოდი. რა ვიგრძენი ახლაც მახსოვს, პირველი შიში იყო, მერე ფორიაქი და სულ ბოლოს სულ მცირე სიხარული. არ მინდოდა სხვაგან გადასვლა და ახალ გარემოსთან შეგუება, თუმცა სხვა გზა არ მქონდა.
გადასვლამდე გასაუბრება მქონდა გასავლელი ნინო მასწავლებელთან, ძალიან ვღელავდი და იმაზე ვფიქრობდი როგორი იქნებოდა მკაცრი თუ ლმობიერი. დანახვისთანავე მივხვდი რომ ეს ქალი ჩემი ცხოვრების ნაწილი გახდებოდა და ასეც მოხვდა.
დადგა 18 სექტემბერი, დღე რომელიც მთელი ცხოვრება მემახსოვრება, მაშინ პირველად მოვედი სასულიეროში მოსწავლის სტატუსით, მსგავსი სიხარული და სიყვარული მოსწავლესა და მასწავლებელს შორის აქამდე არ მენახა და ვერც წარმომედგინა. მაშინ დავუსვი ჩემს თავს შეკითხვა: შევძლებდი მათი ნაწილი გავმხდარიყავი?
სწორედ იმ დღეს გავიცანი ის ადამიანები, რომლებმაც დიდი სიყვარულით მიმიღეს, მასწავლეს რომ შეუძლებელი არაფერია, მთავარი შრომა და მონდომება, მათი დახმარებით ვისწავლე მეგობრობა, სიყვარული, ერთმანეთის გვერდში დგომა, პატივისცემა და ერთიანობა.
ამ სკოლამ ბევრი რამ მომცა, საკუთარი თავი აღმომაჩენინა და მომავალი დამაგეგმვინა, თუმცა ეს არ არის ყველაზე მთავარი, მისი დახმარებით მე უფალს დავუახლოვდი, ეს კი ყველაზე მთავარია ჩემთვის. მინდა უღრმესი მადლობა გადავუხადო მეუფე ეფრემს და მამა პეტრეს, რომ არა თქვენ ეს სკოლა არ იარსებებდა და ბევრი ბავშვი ვერ ეზიარებოდა ჭეშმარიტებას, მადლობა თქვენ, რომ მომეცით საშუალება ჩემი ცხოვრების ეს წლები ასეთი სრულყოფილი გამეხადა.
ახლა ისევ ვზივარ და ვიხსენებ ბოლო დღეს სკოლაში, რა გავაკეთე? როგორ დავტოვე ჩვენი ლამაზი ეზო? მაგრამ ვერ ვიხსენებ. ალბათ იმიტომ რომ სკოლაში ბოლო დღე არ არსებობს, აქ ყოველთვის ვიქნებით, დაგველოდებიან და ისეთი დიდი სიყვარულით მიგვიღებენ, როგორც პირველ დღეს, ისევ ისე ჩაგვეხუტება ნინო მასწავლებელი და ისევ დიდი სიხარულით შემოვაბიჯებთ ამ ეზოში.
ვერ წარმოვიდგენდი ასე თუ გამიჭირდებოდა თქვენი დატოვება. თავს ერთი რამით ვინუგეშებ, ვიცი მუდამ ჩემს გულში იქნებით. სასულიერო ეს არის სახელი რომლის გაგონებაზეც გული სიხარულით მევსება, ვამაყობ იმით რომ მქვია საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა იოანე ბოლნელის სახელობის სკოლის მოსწავლე.
ხშირად უკითხავთ როგორ შეიძლება ასე გიყვარდეს სკოლა და მასწავლებლებიო? მე ვპასუხობ - ეს უბრალოდ სკოლა არ არის, ეს ერთი დიდი ოჯახია სადაც ყოველთვის სიყვარულით მიგიღებენ, გაუხარდებათ ჩემი მისვლა და ეს არ იქნება ყალბი გრძნობა. აი სწორედ ეს გამოგვარჩევს ჩვენ სხვა სკოლებისგან - ჭეშმარიტი გრძნობები.
რთულია ასე მოკლედ გადმოვცე რას ვგრძნობ და რას ვფიქრობ, იქნებ წიგნიც კი დავწერო სკოლაზე. ბოლოს ერთს ვიტყვი: ვინც ფიქრობს რომ ამ ქვეყნად ასეთი საოცარი სკოლა არ არსებობს ვეტყვი რომ ცდება, ეს არსებობს, ბოლნისში, პეტრე იბერის ქუჩაზე როცა აღმოჩნდებით გზის მარჯვენა მხარეს დგას პატარა, თბილი შენობა, რომელსაც სიყვარული ათბობს, ლურჯი ჭიშკარი ამშვენებს, როგორც კი ფეხს შედგამთ მიხვდებით რატომ ვუწოდებ მას სამოთხეს. სამოთხეს სადაც ყოველთვის ღიმილიანი სახეებით და დიდი სიყვარულით გველიან“,-წერს მარიამ ბერიანი.