იცით, რა დღეები მენატრება? - ასე სევდიანად იწყება, მაგრამ ოპტიმისტურად სრულდება თეოფანე დავითაიას სახელობის ფოთის N1 საჯარო სკოლის მე-8 კლასის მოსწავლე თაკო გურგენაძის ჩანახატი. მოსწავლე ნამუშევარში კარანტით შევლილ ყოველდღიურობაზე წერს და რამდენიმე რიტორიკულ შეკითხვასაც სვამს:  

იცით, რა დღეები მენატრება? 

მზე რომ დილით პირს დაიბანდა და მზის მშვენიერი სხივები ნაზად გააპობდა ჩემს თვალებს, მაგრამ ამ  თვალებს დაუკარგავთ ნათელი სხივი და სიბნელეში გახვეულა ეს ტანჯული, პატარა სამყარო, რომელსაც მე გულით    დავატარებ . 
ნეტავი რატომ? რა შესცოდა ადამიანმა?  ნუთუ იკადრა  მშობლისგან ასეთი ბედი?  იქნებ ძვირფასი და სანუკვარი მიწა წაართვა?  იქნებ წაართვა წყლის უკანასკნელი წვეთი? ნუთუ დაკარგა სიყვარული,  ჭეშმარიტება? ჭეშმარიტება ღვთის კარიბჭესთან მოსახვედრი ,  დავიწყებიათ მათი მშობელი და უსირცხვილოდ გაუწირავთ უმადურებს ქვესკნელისათვის.
მაგრამ უეცრად ქარიშხალმა დაისადგურა, დედამიწამ კი ამოიოხრა ტირილით , კვნესით: -ადამიანო ! არ გებრალები ნუთუ მე, საწყალი? 

და დაუბრუნა ადამიანებს კეთილი ბედი.  გამოაფხიზლა , გამოაღვიძა , ასწავლა ფასი: სიყვარულის , მეგობრობისა და ერთგულების, ასწავლა სიტყვები:  მე შენ მიყვარხარ, გთხოვ, მაპატიე და მენატრები ...
იჩინა თავი რწმენამ, სიცოცხლემ და დაგვიფასდა ჩვენ ერთმანეთი . 
 
მე რა მასწავლა დღეს სინამდვილემ? 

-სიცოცხლის ფასი , რწმენა , იმედი...

„ყველაფერი კარგი მთავრდება , რათა უკეთესი მოხდეს ,“- წერს რუმი. 
 
არ შეგეშინდეს, ეს კოშმარია, გავიღვიძებთ და ერთად ვიქნებით !

მჯერა ასრულდება, გავთავისუფლდებით, გავიმარჯვებთ, სწორედ ეს იქნება ისტორიის  ბედნიერი დასაწყისი.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში