ფოთის N5 საჯარო სკოლის მე-12 კლასის მოსწავლემ ლიზი ნოღაიდელმა საქართველოში ეპიდემიისგან გამოწვეულ მდგომარეობას ჩანახატი მიუძღვნა, რომელსაც უცვლელად გთავაზობთ:

„ხელთათმანი მოვიხსენი და ვწერ, რადგან შეიძლება ხვალ ეს ვერ შევძლო“ - არ მინდა კიდევ ვინანო ის, რაც არ გამიკეთებია. ემიგრანტებზე მეფიქრება, იმ ადამიანებზე, რომლებიც შავად შემოსილ დედამიწაზე სხვა ქვეყანაში დარჩნენ იმ იმედით, რომ მალე სამსახურს დაიწყებენ, გული აქეთ მოუწევთ, მაგრამ ვერ მოდიან, იმიტომ რომ covid19 თუ არა, შიმშილი მოკლავთ. ყველა ფიქრობს იმაზე, თუ რა ხდება მსოფლიოში, მაგრამ უფრო მეტად სამშობლოდან გადახვეწილი ადამიანები იტანჯებიან, მათ სხვანაირად სტკივათ და განიცდიან, ახლაც კი, როცა მსოფლიო გაჩერდა, დედა იმაზე ფიქრობს, როდის დაიწყებს მუშაობას, ყველა ასეა, არც ერთი ემიგრანტი არ ფიქრობს საკუთარ თავზე, ასე რომ იყოს დარჩებოდნენ უცხო ქვეყანაში, სადაც დაინფიცირების შემთხვევაში ყურადღებას არ გაქცევენ, მარტო იმიტომ, რომ იმ ქვეყნის მოქალაქე არ ხარ? - რა თქმა უნდა არა. ისინი ფიქრობენ იმ ოჯახებზე, რომლებთანაც კილომეტრები აშორებთ. საკუთარ მიწას იძულებით მოწყვეტილი ადამიანები ჩემთვის გმირები არიან და მამშვიდებს ის, რომ „ფიზიკური კანონი, რომ ბზრიალა საგანი ყოველთვის საწყის წერტილს უბრუნდება“, ან ის, რომ „სამშობლო, როგორც უფალი, ერთია ქვეყანაზედა“. მომაკვდინებელი სენი სანამ საქართველოს მოედებოდა , დედას ვამშვიდებდი და ვარწმუნებდი,რომ თავს გავუფრთხილდებოდი, მეშინოდა, მაგრამ მას არ ვანახებდი შიშს, თუმცა ვინ იცნობს შვილს უკეთესად, თუ არა დედა. „covid19-ს არ უსწავლებია ჩემთვის მონატრება, თუმცა დაეხმარა ფესვები გაედგა ჩემში“.

მენატრება ქუჩებში მოსიარულე მოღიმარი ხალხი და არა შეშინებული გამომეტყველებით, ადამიანის დანახვაზე ქუჩის მეორე მხარეს რომ გადადიან, მენატრება ყველა და ყველაფერი. მსოფლიო გაჩერდა, ჰო, არ მოგესმათ, ეს მართლაც ასეა და ადამიანები დარჩნენ საზღვრებს გარეთ, რისი იმედით? ხვალინდელი დღის იმედით, რომელიც არც ერთს არ აქვს და იძულებულები არიან დააჯერონ საკუთარი თავი, რომ ყველაფერი გაივლის, მაგრამ როდის? ეს 2 თვე არა, საუკუნე იყო და კიდევ რამდენი საუკუნე გავა ვინ იცის, იქნებ მეორე საუკუნის დაწყებისას ჩამოვიდნენ კიდეც ემიგრანტები, მაგრამ არც ეს ვიცით, მხოლოდ ის დაგვრჩენია რომ მეტი სითბო გავცეთ, რათა სახლში ჩაკეტვისას არ გვეფიქრებოდეს მხოლოდ იმ ნეგატივზე, რომლითაც ვიმახინჯებდით ცხოვრებას.კორონავირუსმა (უკვე ვღიზიანდები ამ სახელის წარმოთქმისას, რადგან ჩემი დილა იწყება იმ ჟურნალისტებთან ერთად,რომლებიც ელვის სისწრაფით გვაწვდიან ინფორმაციას, თუ მერამდენე ადამიანი გადის ბეწვის ხიდს) ყველაზე მთავარი რამ გვასწავლა, რაც არის ის, რომ გვიყვარდეს და გაუფრთხილდეთ საკუთარ და სხვის სიცოცხლეს.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში