თეოფანე დავითაიას სახელობის ფოთის N1 საჯარო სკოლის V^ბ კლასის მოსწავლემ, მარიამ მოსულიშვილმა კორონავირუსის პანდემიით შეცვლილ ცხოვრებას ჩანახატი მიუძღვნა. 

გთავაზობთ მოსწავლის ჩანახატს. 

  „რა გვასწავლა სიჩუმემ’’

         07 : 30 ძილიდან დედის ხმას გამოვყავარ. მეძახის.

         07 : 35 მაღვიძარა რეკავს.

         წუთებმა ათვლა დაიწყეს და მეც ვჩქარობ, რომ სკოლაში არ დავაგვიანო. მე და დედას ერთი გზა გვაქვს გასავლელი. დედა მასწავლებელია. გზაში დღის გეგმებს ვაწყობთ. ყოველდღე ასე რუტინულად გავდივართ აკაკის ქუჩას, ქუჩას, რომელსაც საყვარელი სკოლისკენ მივყავართ.

          იწყება ერთი ჩვეულებრივი დღე : გაკვეთილები, გაკვეთილებს შორის შესვენებები - ლამაზი და თურმე, დაუფასებელი წუთები, რომელსაც თანაკლასელებთან ერთად ვატარებდი... გაკვეთილების მერე ფორტეპიანოს და ცეკვის გაკვეთილები მაქვს. დღის ბოლოს დაღლილი, მაგრამ მაინც მხიარულად ვგრძნობ თავს.

           და უცებ, ფილმის ერთი კადრივით ჩამიქროლა ამ ყველაფერმა და დავრჩი იმ სიჩუმეში, რომელიც სახლში დარჩენას და ფიქრს მაიძულებს. სიჩუმემ ბევრი რამ მასწავლა: გარდა საყვარელი  ადამიანების მონატრებისა,  ვიპოვე ახალი ჰობი, ჩემში სხვა თვისებებიც აღმოვაჩინე. მაგრამ მაინც, სიჩუმე ძალიან მოსაწყენი ყოფილა. ვზივარ ჩემთვის და ძველ დროს ვიხსენებ. ახლა კი მეგობრებს მხოლოდ ონლაინ გაკვეთილების დროს ვხედავ, მაგრამ ვერ ვხედავ ჩემს სკოლას, საკლასო ოთახს, მერხს, ყოველივეს, რაც ჩემი ბავშვობის ნაწილი იყო...

           მახსენდება, ხშირად ვწუწუნებდი ვიღლები-მეთქი, მაგრამ ვიღლებოდი თუ მეზარებოდა და არ ვაფასებდი იმ დროს ამაზე ახლა ფიქრობ, ფიქრობ, მაგრამ ...

           07 : 30 ახლა ძილიდან დედის ხმას აღარ გამოვყავარ.

           07 : 35 აღარც მაღვიძარა მირეკავს. მე თვითონ ვიღვიძებ და ვფიქრობ იმ სიჩუმეზე, რომელიც სახლში დარჩენას და ამ ყველაფერზე ფიქრს მაიძულებს...

                 ფოთის N1 საჯარო სკოლის V^ბ კლასის მოსწავლე, მარიამ მოსულიშვილი.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში