დღე დღის სიხარულის მოლოდინში - ორიგინალურ ჩანახატს გვიზიარებს ფოთის მე-4 საჯარო სკოლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი ირმა დოლბაძე ორიგინალურ ჩანახატს გვიზიარებს, სადაც დღე არის ამეტყველებული და მისი ფიქრებია გადმოცემული. რას შეიძლება ფიქრობდეს პანდემიისგან გარინდებული დღე და როგორია მისი მოლოდინი - ნახეთ პედაგოგის ნამუშევარში: 


                                                                  დღე დღის სიხარულის მოლოდინში

გარინდებულ, გაყუჩებულ დღეს  სისხლსავსე სიცოცხლე ეწადა... მონატრების დაუოკებელი  სურვილი მოსვენებას უკარგავდა... ფიქრებისგან მიელულა... ეზმანა...

გესმით, ჰეი, ჩემი... უსასრულოდ მტკივა თეთრი სული, ვიმსხვრევი.... სად ხართ? შემომეშველეთ... ეთერში გაბნეული ხმა თანდათან იბზარებოდა. დღე ბორგვნეულად თრთოდა. შეწითლებული თვალებიც ენაცრებოდა. სხივმოკლებულ მზერას ავლებდა სამყაროს. ყურებში ამაწიოკებელი ხმები არ უჩუმდებოდა. მერე დაცვარულ შუბლზე იტაცა ხელი, ოდნავ შვება იგრძნო, მაგრამ სხეულში გულის ფეთქვა შეუნელდა, შეუსუსტდა უნებურად და გაირინდა. უშქარი ფიქრები გამალებით ენაცვლებოდა ერთმანეთს, გალიაში დატყვევებული ჩიტივით რომ სურდა მათი სულიდან გათავისუფლება. ამ შფოთვა-ჭიდილშიც გაილია დრო.  შეაღო სავანის კარი ბორგვისაგან დაოსებულმა. ძლივს მიიტანა სხეული მძიმე და ჩამოჯდა. ერთიანად ეწვოდა სინათლის ჭურჭელი, სრულიად რომ დახარჯოდა ამ რთულ გზა-შარაზე ხეტიალისას. მერე თვალებიც ეხუჭებოდა. სხეული მილულვა სთხოვდა. ასე ადრე არ განუცდია. ახლა ათასგვარი სენი თუ ვირუსი გამოჰყოლოდა, უცნაურად აჰკვროდა მთელ ტანზე. პირი უშრებოდა საბრალოს, სუნთქვა უჭირდა. მოუძლურებულს ლოცვა წყალივით სწადოდა, მაგრამ ზეციური სიწრფელის დამტევ სიტყვებს გონებაში თავს ვერ უყრიდა. მაინც პირღიად დარჩენილი იარები სთხოვდა ვედრების აღვლენას. ბოლოს მოიკრიბა ძალა და იზრახა: უნდა გავთენდე!“. ახლა ამან აუფურტკნა გონება, ხელი გულზე მიიდო: ჯერ ცოცხალი ვარ! - იაზრა. მერე ოთახის სიჩუმეში კედელზე დაკიდებული საათის წიკწიკმა მიიქცია ყურადღება. მალე უნდა წამოვდგე! ხელის ცეცებით იპოვა წყლით სავსე ჯამი, ესიამოვნა მადლის ჩაღვრა ჭურჭელში. თვალებს ხელის ფშვნეტით  ახელდა, მიუახლოვდა კარს და ზარიც ჩამოირეკა. ქვეყნიერებას მოეფინა დღე. ჯერაც უძლურად იყო. მიმოავლო მზერა ქვეყნიერებას, დახედა მიწას და გაოგნდა: ბზარგაჩენილი შენობები, სხეულდამტვრეული ადამიანები იხილა. გული მოეწურა. ისევ ჩხვლეტა იგრძნო, უფრო მძაფრი, სასტიკი, ვერაგი. მერე  სისხლიანი ცრემლები ჩაუდგა თვალებში, ხელისგულით შეიმშრალა. ახლა თვალი ჰკიდა ერთმანეთის პირისპირ მდგარ ადამის ძეთ. უცნაური იყო ეს ხილვა. თვალს ავარიდებო, - გაიფიქრა, მაგრამ მათგან გამომავალი უსაშველო ტკივილი დალანდა. ცოცხალი, გაშიშვლებული, ნამდვილი... დამსკდარ-დაბზარული სხეულებიდან სიცივედ რომ მოჟონავდა. გადახურებული თავებიდან კი ცეცხლი ასდიოდათ ბეჩავთ. კეთროვანებივით დაშორებოდნენ ერთმანეთს. განრღვეულთ ყური დახშობოდათ. თვალებში უტყვი სიცარიელე უჩანდათ. ბნელი სინათლე ეფინათ. მეტყველნი უტყვად ბაასობდნენ. ცქერა მათი იყო მდუმარე სიგიჟე. შეშლილთა ეს შემაკრთობელი სახეები დღეს უმძაფრებდა ტკივილების სიმწვავეს. 

დაბზარულსხეულიანი ადამიანები წავიდ-წამოვიდნენ. შეიკეტნენ თავიანთ  სახლებში. მერე სიმწრისგან თავი გააქნია... გახედა მზეს. იგი ნეკერჩხლისფრად ღუოდა. მალე ჩაიწურებოდა ისიც. დღე კი იდგა. ვერ დაეტია მოჭარბებული ჭმუნვა-კაეშანი და გადმოსკდა ღვარი ცრემლებისა. ასველებდა დედამიწას. ერთიანად გალუმპულს ესმა შემოქმედის ხმა. ჰანგმა გული გაუთბო, სული დაუამა. თავი ასწია და  ოდნავ მოღონიერებულმა ხელები აღმართა, ლოცვად დადგა... უძღებ შვილებზე მზრუნველი ღმერთი დღის ვედრებას ისმენდა:

სიყვარულდავიწყებულთ პურივით შიათ სიკეთე;
სინათლედაკარგულთ ღვთიური წყალი სწადიათ;
ახლოს მყოფი უცხონი შეაერთმანეთე;
განაშორე სიბეცე გონებისა;
სიყვარულით  გამთბარი გული აჩუქე!
ვერ შევგუებივარ სიცივეს, მენატრება დღე, ჩემი დღე, გულგამთბარი, ალნაკადი, 
მაბედნიერეთ სიცოცხლის მფენი სიკეთით!
უფალო, ისმინე ჩემი ვედრება!

ზეცაში  ღვთიური ცეცხლი გიზგიზებდა. სპეტაკშემოსილი უფალი გაჰყურებდა შორეთს. სითბოს აფენდა მზრუნველი ღმერთი. მერე მოიხმო დღე. მონატრებული სიხალასით, სიხარულით, სიტკბოთი აავსო ნაზად თავდახრილი.  ირგვლივ თბილი სიჩუმე იდგა. ბედნიერი დღე მონატრებული დღის  შესახვედრად ემზადებოდა. ჯერ უნდა განებანა  აიაზმით ხელები, რადგან  მასში ახლი დღე უნდა  შობილიყო. თვალი გაახილა, განცდილი რეალობად ექცა. გაიხედა და მზეჩამდგარი ადამიანებით სავსე ქუჩები იხილა. უჰ, იცით, უზომოდ მომნატრებიხართ, უცებ ახალდაბადებული ჩვილის ხმაც გაიგონა და სახე გაებადრა. დღე ვერ იტევდა სიხარულს, ზღვა სიხარულს...

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში