ილია ჭავჭავაძის სახელობის ფოთის N5 საჯარო სკოლის VIII^ა კლასის მოსწავლე ანი ნაკაშიძე კორონავირუსის პანდემიით შეცვლილ ცხოვრებას ჩანახატს უძღვნის. მოსწავლის მასწავლებელი ლელა ქვარცხავა გახლავთ.

გთავაზობთ მოსწავლის ჩანახატს:

„მონატრების ერთი თვე- რა გვასწავლა სიჩუმემ...“ 

მონატრების ერთი თვე...  სათაურის მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, ეს თემა ნამდვილად ჩემია...ცოდვა გამხელილი  ჯობიაო, უთქვამთ და მეც გავამხელ, რომ გამიხარდა ეს იძულებითი არდადეგები, ჩემი ოცნება იყო  სიჩუმე, დასვენება, თავისუფლება გაკვეთილებისაგან და სკოლისგან. ამას რომ ვწერ, არ იფიქროთ თითქოს სასტიკ სკოლაში ვსწავლობ, ჩემი სკოლა არც აკაკი წერეთლის გიმნაზიას ჰგავს, ლინეიკებს და სხვა ძალადობრივ მეთოდებს რომ იყენებდნენ დისციპლინის დასამყარებლად და  არც   ჯეინ ეარის ნაცრისფერი სკოლას, სადაც გოგონებს სიხარულის უფლებას ართმევენ, ჩემი სკოლის ფორმა იისფერია და განწყობაც ამ ფერთანაა შეხამებული,  მოკლედ იმის თქმა მინდა, რომ სკოლიდან გაქცევის გამო კი არა, სულ სხვა რამის გამო მახარებდა მოწოდება ,,დარჩით სახლში“ . ისე არც არასდროს  ვყოფილვარ დიდად გარეთ გასვლის ან ხალხთან ლაპარაკის მოყვარული. განმარტოება მიყვარს, ბევრი დრო და ფიქრი...კიდევ ერთ ცოდვას გავამხელ,  არ მიყვარს დილით გაღვიძება და სკოლისთვის მომზადება. ჩემს სახლში ყოველ დილით ცოცხლდება „ტომ სოიერის თავგადასავლის“ დასაწყისი სცენა

_ტომ! პასუხი არ არის. - ტომ! პასუხი არ არის. - რა დაემართა ამ ბიჭს? ორი სიტყვაა იცვლება მხოლოდ,  ტომს ანი ენაცვლება და ბიჭს- ბავშვი. წლებია ასე გრძელდება, რა ვქნა, გაკვეთილების სწავლასა და ფიქრებში გათენებული უძილო ღამეების კომპენსაციას  დილის ტკბილი ძილით ვცდილობ, მაგრამ სად მაცლის ამას მასწავლებელი დედაჩემი, ადრე გარბის სკოლაში და მეც მიმარბენინებს,  ახლა იმედია შენც დაისვენებ და მეც დამასვენებ-მეთქი ვუთხარი დედას, როცა საგანგებო სიტუაცია გამოცხადდა.თავიდან  სიმართლე გითხრათ, დიდად არ ვდარდობდი, გულთან ახლოს არ მიმიტანია კორონა ვირუსის არსებობა,   ის ხომ ჯერ არ იყო საქართველოში, თავიდან სხვისი ჭირი ღობის ჩხირიას პრინციპით შევხედე ამ ამბავს, ახლა კი მრცხვენია ჩემი ეგოიზმის, ამიტომაა ფიქრი კარგი, საკუთარ თავში გახედებს და გეხმარება გაუკეთესებაში. თურმე ადამიანები იღუპებოდნენ, ყველაზე დაუცველებს, ავადმყოფებსა და მოხუცებს ირჩევდა მსხვერპლად ვერაგი კოვიდ 19, მე კი ვფიქრობდი, რომ ჩვენთან არ იქნება ეს რაღაც კორონა  და მიხაროდა   ის,  რომ უფრო მეტი დრო მქონდა არაფრის კეთებისთვის...მერე გავიგე, რომ ვერ გადავურჩით ამ უხილავ მტერს, ვირუსს, რომელმაც არც საზღვრები იცის  და არ ბლოგპოსტებს უშინდება, უვიზოდ შედის ყველგან, ადამიანებს სახლებში კეტავს, კარანტინებსა და საავადმყოფოებში ამწყვდევს და ხშირად სიცოცხლესაც ართმევს.  ვაღიარებ ძალიან შემეშინდა,  რადგან დაინფიცირებულთა რიცხვი მატულობდა, ქალაქის ქუჩები კი უფრო და უფრო ცარიელდებოდა, ძნელია შენი ქალაქის დაცარიელებული ქუჩების ყურება,  მით უმეტეს გაზაფხულზე! როცა ახლადამოსული მზის სხივები ქარის სუნთქვას აცხელებს. ალუბლის ყვავილები ჰაერში დაქრიან, თითქოს თავისუფლება პოვეს და თავის ნებაზე მიშვებულნი ქარს აყოლიან, ქარი კი  მათთვის ულამაზეს მელოდიას ღიღინებს. გარეთ ხმაურიანი სიჩუმეა...მომენატრა ამ სიჩუმის მოსმენა, ყველაფერი შეიცვალა, გარეთ სიჩუმეა, ჩემს სახლში კი ხმაური, ასე მგონია მეხუთე სკოლა ჩემს სახლშია გადმოტანილი, მე და დედა მაინც გაკვეთილებზე მივიჩქარით ყოველ დილით, ის თავის მეოთხეკლასელებს უტარებს დისტანციურ გაკვეთილებს, მე ჩემს  VIII ა  კლასტერს ვუერთდები, ონლაინდასვენებებზე  მოვიკითხავ ხოლმე კლასელებს , თუმცა მოკითხვები არ გვაკლია სოციალური ქსელების წყალობით, მაგრამ ვერ ცვლის ვირტუალური მოკითხვა რეალურს,  მეც კი, ვისაც ასე მიყვარს განმარტოება, ვაღიარებ, რომ მენატრება ჩემი მეგობრები, ბავშვები,  რომლებიც დერეფანში უმისამართოდ დარბოდნენ, მენატრება დამრიგებლის ჩხუბიც,  რომელიც მხოლოდ ჩვენს საკეთილდღეოდ ისმოდა გასუსულ საკლასო ოთახში. მენატრებათუნდაც სამარშრუტო ტაქსის ბოლოში,მარცხენა სკამზე ჯდომა და ხალხზე დაკვირვება „შეხება,ადამიანის შეხება პირველი კომუნიკაციის ფორმა. უსაფრთხოება,კომფორტი, დაცულობა“. გული მეკუმშება როცა წარმოვიდგენ სკოლის ცარიელ დერეფნებს,  რომლებსაც ადრე მხიარულება ავსებდა. აპრილი ძალიან შეუმჩნევლად გაგვეპარა, ახლა მაისი სწავლობს სიჩუმეს.  ისე ყველაფერს ორი მხარე აქვს და  კარგი მხრიდანაც შევხედოთ ამ ყოველივეს,  ბუნება სუფთავდება, ჰაერი იწმინდება, თითქოს დედამიწამ შვებით ამოისუნთქა, დაისვენა დაღლილმა და დაქანცულმა. მე იმედი მაქვს, რომ პანდემია მალე დამთავრდება და 14 სექტემბერს, დილით, 9 საათზე , ავდგები, სკოლის იისფერ ფორმას ჩავიცვამ და მონატრებულ მასწავლებლებსა და მეგობრებს გადავეხვევი.

                                                              ფოთის N5 საჯარო სკოლის VIII^ა კლასის მოსწავლე ანი ნაკაშიძე.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში