ქობულეთის N2 საჯარო სკოლის მოსწავლე მარიამ მიქელაძე თემაზე „მონატრების  ერთი თვე“ ჩანახატს აკეთებს და კორონავირუსით შეცვლილ ცხოვრებაზე წერს. მოსწავლის ნამუშევარს ჩვენ უცვლელად გიზიარებთ: 

დღევანდელი მსოფლიო უდიდეს პრობლემას უპირისპირდება, რომელიც COVID-19-ის სახელითაა ცნობილი. ის სინათლის სისწრაფით ვრცელდებოდა, შეიწირია მილიონობით ადამიანის სიცოცხლე. ვირუსის გავრცელების პრევენციისთვის საქართველოში და სხვა ქვეყნებში მიიღეს უკიდურესი ზომები თავდაცვის მიზნით, ერთ-ერთი კი კარანტინის შემოღება იყო.

კარანტინის პირველი დღეები ჩვეულებრივად მიდიოდა, ვფიქრობდი, რომ რამდენიმე დღეში ყველაფერი დამთავრდებოდა, რადგან არ მქონდა გააზრებული, თუ რამდენად სერიოზულად იყო საქმე. კარანტინის დღეები გრძელდებოდა, მე კი ვგრძნობდი თუ როგორ ვკარგავდი პროდუქტიულობის უნარს. გავაანალიზე, თუ რამდენად მეხმარებოდა გარეთ გასვლა და სანაპიროზე თუნდაც ნახევარი საათით სეირნობა, თითქოს ამ დროს მთელი სხეული ენერგიით იმუხტებოდა, რომელსაც შემდეგ ჩემს სასარგებლოდ ვიყენებდი. მონატრების გრძნობა თანდათან იზრდება, მენატრება თანაკლასელები, მასწავლებლები და საგაკვეთილო პროცესი, რომელიც კაბინეტებში გვიტარებოდა. შეიძლება ბანალურად ჟღერდეს, თუმცა ამ მომეტში ძველი ცხოვრების რიტმი მენატრება.  კავშირი მეგობრებთან კვლავ შენარჩუნებული გვაქვს თანამედროვე ტექნოლოგიების საშუალებით, თუმცა ეს საკმარისი არ არის.  

ონლაინ გაკვეთილების პროცესში მასწავლებლები ჩვენს გამხნევებას ცდილობენ და გვეხმარებიან არსებული სიტუაციასთან შეუგუებაში. მონატრების ერთი თვე თითქოს საუკუნედ იქცა, რომელსაც დასასრული აღარ უჩანს. ერთ დროს ჩვენთვის მცირედი, უმნიშვნელო მოვლენები გახდა მნიშვნელოვანი და სანატრი.

მაგრამ ერთ დღესაც ეს ყველაფერი დამთავრდება. დედამიწის მოსახლეობა კვლავ შეძლებს ძველებურ ცხოვრებას დაუბრუნდეს, კვლავ შევხვდებით მასწავლებლებსა და თანაკლასელებს. შეგვეძლება სკოლის დერეფანში დროის გაყვანა, მანამ სანამ ზარის დაირეკება. კვლავ შევძლებთ თბილი ჩახუტება ვაჩუქოთ ჩვენთვის მნიშვნელოვან ადამიანებს. კვლავ შევიგრძნობთ ცხოვრების რიტმს.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში