მაშინ, სექტემბერო, მე შენ ჩვენს დაკარგულ აპრილს და გაზაფხულს გარქმევ! - საკუთარი ლექსითა და ემოციური ჩანახატით გადმოსცემს სათქმელს, თეოფანე დავითაიას სახელობის ფოთის N1 საჯარო სკოლის სპეციალური მასწავლებელი ხათუნა ხაჟომია. კორონავირუსის პანდემიით გამოწვეულ ცვლილებებს პედაგოგის მიერ დაწერილ ჩანაწერს ჩვენ უცვლელად გთავაზობთ:


                                                                         რა გვასწავლა სიჩუმემ 

თურმე, ასეც ხდება - სიჩუმე მოდის და გელაპარაკება. მოდის ბავშვივით უბოროტო, გულწრფელი თვალებით, ხელებგაშლილი შენს ჩასახუტებლად, მაგრამ შენ არასდროს გეცალა მის მოსასმენად. ახლა კი გაანჩხლებულ, გაკაპასებულ ქალს დამსგავსებია იგი, ქალს, რომელსაც უღალატეს, არ მოუსმინეს, ვერ გაუგეს, რომელსაც არ გაუფრთხილდნენ, გული ატკინეს და თვალები მოლოდინის სევდით დაუსეტყვეს. დგას ახლა შენს წინ წელშიგამართული, მკაცრი გამომეტყველებით, შურისმაძიებელი ქალივით  და პასუხს გთხოვს თითოეული დაუფასებელი წამისთვის. გართმევს წელიწადის ყველაზე ლამაზ დროს -გაზაფხულს და გეუბნება, რომ შენს გარეშეც იყვავილებს გაზაფხული, ადამიანო, ის შენ უფრო გჭირდებოდა არსებობისთვის, გაღიმებისთვის, ბედნიერებისთვის. გართმევს გაზაფხულს და გტოვებს უკანმოტოვებული ზამთრის სუსხიანი დღეების ბურუსში. ვერც ფანჯრიდან დაინახავ გარეთ მიმავალს. მხოლოდ სიჩუმე დადის  ქუჩებში, ქარიშხალივით გადაუვლის ორღობეებს  და  სახლის წინ მტვრისა და ფიქრის კორიანტელს დაგიყრის.
 
შენი დედამიწა ახლა ოთახის ოთხი კედელია, რომელშიც ჟანგბადი არ გყოფნის, არც მზეა საკმარისი და არც მეგობარი გყავს ვინმე, თუმცა, აქამდე მეგობარიც არ გახსოვდა. ცხოვრების ორომტრიალში ჩაბმულს ადამიანებისთვის არ გეცალა, ღმერთისთვის არ გეცალა, საკუთარ თავთან ფიქრისთვის არ გეცალა ...
 
ახლა ? ახლა კი მონატრება სულის კედლებს ეხეთქება  და შენს სიმშვიდეს დაუნდობლად აწიოკებს.
-ადამიანი ღმერთივით და ღმერთი ადამიანივით მოგნატრებია? 
-კი, მომნატრებია...  ფიქრებით დიალოგში შედიხარ სიჩუმესთან.
ჰო,სწორედ ახლა მოგნატრებია ... ხედავ? თურმე, მარტო უნდა დარჩენილიყავი, რომ მოგესმინა, რას გეჩურჩულებოდა სიჩუმე. სიჩუმე, რომელიც არ ლაპარაკობდა, მაგრამ უნდა დაგენახა. სიჩუმე, რომელიც იცი, რა იყო?  -  დედამიწის ღვთაებრივი სილამაზე , ყოველი დღის ლამაზი ყვავილებივით გაშლა და სიყვარული,რომლის გაზიარებაც შეგეძლო ადამიანებისთვის ნებისმიერ დროს. ეს ყველაფერი ხელის გულზე გეტეოდა,  ადამიანო,  და იმის ნაცვლად, რომ მეორე ხელით მოხვეოდი და მოფრთხილებოდი, მუშტი შეკარი და ... გააცამტვერე...

მდუმარედ ზიხარ ფანჯარასთან და ოხრავ, რომ დღეს ისევ გაწვიმდა,თუმცა, საკითხავია, რა მნიშვნელობა აქვს ახლა გარეთ წვიმს თუ დარია?!  გარეთ ხომ მხოლოდ სიჩუმე დადის გიჟი ქალივით, ქარიშხალივით გადაუვლის მარტოსულ ქუჩებს და სახლის წინ მტვრისა და ფიქრის კორიანტელს დაგიყრის. და შენც დაჯექი, დაჯექი და იფიქრე ასეთი რა დააშავე? იფიქრე, იქამდე იფიქრე, სანამ არ მიხვდები. იცოდე, აუცილებლად უნდა მიხვდე, თორემ გაზაფხული უშენოდაც იყვავილებს, ადამიანო, დედამიწაზე ! ...
 
                        …..
,,როცა სექტემბერი მოვა ღიმილებით,
ზურგზე მონატრების სკივრით,
გულში ჩავიხუტებთ ერთმანეთს და
მხოლოდ სიყვარულით ვივლით.

როცა სექტემბერი მოვა ღიმილებით,
როცა ცად ავუშვებთ ფრანებს,
მაშინ, სექტემბერო, მე შენ ჩვენს დაკარგულ
აპრილს და გაზაფხულს გარქმევ!"

ჩანახატი და ლექსი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში