თბილისის N2 საჯარო სკოლის მე-10 კლასის მოსწავლე გოგონა, რომელსაც საკუთარი ვინაობის გამხელა არ სურს, ჩანახატს წერს თემაზე: მონატრების ერთი თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ?. როგორც მოსწავლე წერს, მან შეძლო ნეგატიური ინფორმაციის დაძლევა და პანდემიით გამოწვეულ რთულ ვითარებაშიც დადებითის დანახვა.  

„მართლა არ მეგონა, თუ ოდესმე ასეთ რეალობაში აღმოვჩნდებოდი, ოთხ კედელში გამოკეტილი, სადაც თითქმის ყოველი დღე ერთნაირია. არ იცი როდის მორჩება ეს ყველაფერი, როდის შეძლებ ისევ გარეთ გასვლას, მეგობრების და ახლობლების ნახვას,გართობას, დასვენებას, მოგზაურობას, არ იცი როდის იქნები ისევ თავისუფალი, როდის შეგეძლება ჩაეხუტო საყვარელ ადამიანებს, შეეხო რაიმეს შიშის გარეშე. ყველა მხრიდან მარტო ნეგატივი, შიში და უიმედობა, არავინ იტყვის რამე ისეთს რაც დაგაწყნარებს, ისევ და ისევ შენ გიწევს შენს თავში ძალების მოპოვება, შენი თავის დაწყნარება და იმედიანად ყოფნა, ეს სიმშვიდე სხვასაც უნდა გაუზიარო, ამ დროს საჭიროა ერთმანეთის სიყვარული და გვერში დგომა, რათა ერთად დავძლიოთ რთული პერიოდი.

მახსოვს ჯერ კიდევ თებერვლის დასასრული იყო, მარტი ახლოვდებოდა, მიხაროდა გაზაფხულის მოსვლა და მარტის არდადეგები, მეგონა, რომ ამ დროის განმავლობაში გავერთობოდი, მეგობრებს ან ახლობლებს ვნახავდი, თუმცა ჩემმა მოლოდინმა არ გაამართლა. ყველა სახლშიგამოიკეტა, არამარტო საქართველოში, არამედ მთელს მსოფლიოში. მე მეგონა ამ დროის განმავლობაში ცოტა ჩაწყნარდებოდა ეს ყველაფერი, მაგრამ პირიქით, ყოველდღე უარესდებოდა მდგომარეობა. ყველაფერი იკეტებოდა ეტაპობრივად, მაღაზიები, 
რესტორნები, ცენტრები და საბოლოოდ სიცოცხლით და სიხარულით სავსე ქალქები დაცარიელდა. ვუყურებდი ამ ყველაფერს და ვეკითხებოდი ჩემს თავს ,,დასრულდება თუ არა ოდესმე ეს კოშმარი’’ ამ ფიქრებში გავატარე ორი კვირა, ერთ დღესაც, როდესაც უკვე მივხვდი რომ ეს აზრები არაფერს კარგს არ მომიტანდა, ავდექი და ამოვიგდე თავიდან ყველანაირი ნეგატივი და შიში, აღარ ვაქცევდი ყურადღებას იმ პანიკას, რაც ხალხში იყო, მივხვდი რომ ეს იყო ომი და მეც უნდა მიმეღო მონაწილეობა. იმიტომ რომ აქ ყველას მონაწილეობა მნიშვნელოვანია. მე მივხვდი რომ ჩემი სახლში დარჩენა სარგებელს მოიტანდა და ამით ვუწყობდი ხელს ჩემს ქვეყანას. მე დავიწყე ამ პანიკის წინააღმდეგ ბრძოლა,რომელიც ხალხში იყო და შიშის მაგივრად სიფრთხილისკენ მოვუწოდებდი, რადგან ვირუსს იზიდავს შიში!!!

ამ ყველაფრის მერე მე დავიწყე ამ მდგომარეობაში პოზიტივის ხედვაც,მაგალითად:
,, დედამიწის შვება’’ ....

სამსახურები დაიკეტა, აღარავინ გადის გარეთ, შესაბამისად ნაკლები ხალხი დადის ავტომობილით, აიკრძალა ავტობუსები, აღარ არის ფრენები, ხოლო ტვირთბრუნვა მხოლოდ ისეთ ნივთებზეა, რომელიც მნიშვნელოვანია ადამიანებისთვის. აქედან გამომდინარე გასუფთავდა ჰაერი და წყალი, ნავთობი აღარავის სჭირდება, ანუ ყველაფერმა მარტო ცუდი არ მოგვიტანა ხალხს...

ამ სიჩუმემ მასწავლა ბევრი რამ, მივხვდი ბევრი რამის ფასს, რომელსაც არ ვაფასებდი, დამაფიქრა ყველაფერზე რაც  ჩემს ცხოვრებაში მოხდა და მიმახვედრა თუ რატომ გადამხდა ესა თუ ის მოვლენა თავს. ანუ სიჩუმემ მომცა ჩემს თავთან მარტო ყოფნის საშუალება და აგრეთვე ჩემს ოჯახთან უფრო მეტი დროის გატარების შესაძლებლობა.

მე მჯერა, რომ ეს მდგომარეობა ბევრ რამეზე დაგვაფიქრებს და კარგისკენ გვიჩვენებს გზას...მჯერა რომ ეს ყველაფერი მალე დასრულდება და მალე ვნახავ ჩემს მეგობრებს...“.

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში