„მოზარდობა ზუსტად ის ხანაა, როდესაც თვითონ მოზარდს უჭირს არა მხოლოდ გარემოსთან ურთიერთობა, არამედ საკუთარ თავთან ურთიერთობაც. ამ სიტუაციაში მშობლებისთვის ყველაზე რთულია მოზარდთან მისასვლელი გზის პოვნა, იმიტომ რომ ის აღარ არის პატარა და  ჯერ არ არის მოზრდილი“, - ამბობს ნეიროფსიქოლოგი თამარ გაგოშიძე. 

• „პირველ რიგში, ყველაზე ხშირად დაშვებული შეცდომა არის ის, რომ ჩვენ მათ ვექცევით როგორც პატარას;
• მეორე შეცდომა, რომელსაც ყველაზე ხშირად ვუშვებთ, არის ის, რომ არ ვაძლევთ საშუალებას, თვითონ აიღოს პასუხისმგებლობა თავის მოქმედებებზე, ჩვენ მის მაგივრად ვაკეთებთ ყველაფერს;
• მესამე ყველაზე ხშირი შეცდომა სუფთა ემოციური ხასიათისაა. ჩვენ უბრალოდ გვეშინია მოზარდების. არ ვიცით, როგორი რეაქცია ექნებათ და ამიტომ ხან ვცდილობთ, რომ ყველაფერი შევუსრულოთ ან ვცდილობთ, რომ არაფრის უფლება მივცეთ.

რა უნდა გავაკეთოთ ასეთ სიტუაციაში?

• მოზარდისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია კომუნიკაცია. ბავშვები ამ ასაკში მშობელთან ურთიერთობის შიმშილს განიცდიან;
• პირველი და ყველაზე მნიშვნელოვანია, ვისწავლოთ მოსმენა, მივცეთ დრო, რომ გვიპასუხოს და მოთხოვნის რეჟიმიდან გადავიდეთ ემოციების გაზიარების რეჟიმზე;
• მივცეთ პასუხისმგებლობა, ძალიან ბევრი მშობელი ჩივის, რომ უკან დასდევს, ყველაფერს უსრულებს, ყველაფერს მის მაგივრად აკეთებს. თუ თქვენ გაუკეთებთ ყველაფერს, თვითონ ვერაფერს გააკეთებს და ჩათვლის, რომ ამის გაკეთება არ შეუძლია;
• ზედმეტი კონტროლის მეორე უკიდურესობა ყველაფრის უფლების მიცემაა. როგორც წესი, ჩვენ გვეშინია ხოლმე, რომ ჩვენმა შვილმა არ გამოთქვას პროტესტი, დეპრესიაში არ ჩავარდეს და ა.შ. ამიტომ, ყველაფრის უფლებას ვაძლევთ. რაც არ უნდა უცნაურად მოგვეჩვენოს, ეს მას ხელს არ უწყობს არც თავისუფალ არჩევანში, არც პიროვნების განვითარებაში. ისევე, როგორც პატარა ბავშვებს, მოზარდებსაც სჭირდებათ ჩარჩო, მოლაპარაკება, შეზღუდვები, რომელშიც თვითონ იქნებიან ჩართულები და მათ მოლაპარაკებებისა და დისკუსიების საფუძველზე, თვითონ ექნებათ გაცნობიერებული არჩევანი  რა უნდა გააკეთონ და რა არა“.