საქართველოს სტატისტიკის ეროვნულმა სამსახურმა, გამოაქვეყნა კვლევა, რომელიც  Covid 19-ის გავლენას ეხება ბავშვებზე და ოჯახებზე. გარდა ამისა, გამოკვლევაში დისტანციურ სწავლებაზეა ინფორმაცია: რამდენი მოსწავლე იყო ჩართული ონლაინ-გაკვეთილზე, როგორც ქალაქში, ასევე სოფლად. შედეგების მიხედვით, მოსწავლეთა 96% ესწრებოდა საგაკვეთილო პროცესს, ხოლო დანარჩენს ინტერნეტთან წვდომა ჰქონდა, თუმცა ჩართულები არ იყვნენ. აღსანიშნია ისიც, რომ კვლევა 7 დღის შედეგს აჩვენებს.

დიაგრამაზე წარმოდგენილია geostat-ის ის კვლევა, რომელიც გვიჩვენებს 6-17 წლის ასაკის ბავშვების პროცენტულ განაწილებას ონლაინ-გაკვეთილებზე დასწრების მიხედვით:

საინტერესოა, რამდენად ასახავს რეალობას სტატისტიკა, იმის ფონზე, რომ მოსწავლეთა დიდ ნაწილს, როგორც ტექნიკის, ასევე ინტერნეტის პრობლემა აქვს. ამის შესახებ დირექტორებიც და მშობლებიც ღიად საუბრობენ. მიუხედავად იმისა, რომ დისტანციური სწავლება 2020 წლის გაზაფხულის სემესტრში დაიწყო, ეს საკითხი დღემდე მოუგვარებელია, განსაკუთრებით რეგიონებში. საქართველოს მასშტაბით, სოფლების უმეტესობას ინტერნეტი დღემდე არ მიეწოდება. შესაბამისად, მშობლებს მობილური ინტერნეტპაკეტის შეძენა უწევთ, თუ იმასაც გავითვალისწინებთ, სოციალურად დაუცველ ოჯახებს ამის ფუფუნება ყოველთვის არ აქვს, მიუხედავად იაფი ინტერნეტპაკეტისა, არსებული სტატისტიკის მცდარობა დასტურდება. 

რამდენად შეესაბამება რეალობას ეს ციფრები, ამის შესახებ etaloni.ge-ს „განათლების კოალიციის“ დირექტორი, გიორგი ჭანტურია ესაუბრა:

„ნამდვილად შემიძლია ვთქვა, ტექნოლოგიური ხელმისაწვდომობის პრობლემა არსებობს და ბავშვების უმეტესობა ონლაინ-სწავლებაში ტელეფონით იყო ჩართული. გარდა ამისა, ინტერნეტთან ხელმისაწვდომობის პრობლემაც იკვეთება და გაცილებით მაღალია ეს ციფრები, ვიდრე კვლევაში ჩანს... ჩვენი ერთ-ერთი პროექტის ფარგლებში, ბოლო დღეებია რეგიონებში დავდივართ და პლანშეტებს გადავცემთ იმ სკოლებს, რომლებსაც ტექნიკასთან დაკავშირებული პრობლემები აქვთ. ​შესაბამისად, საკითხის წარმოჩენა, რომ პრობლემა ნაკლებად გვაქვს, არასწორია“.

არადა, საქსტატი კვლევის საფუძველზე გვიმტკიცებს, რომ მოსწავლეებს ინტერნეტთან წვდომის პრობლემა არ აქვთ - 0%-ითაა აღნიშნული ასეთი ბავშვების მონაცემები და თუ ყველაფერი ასე იდეალურად მოვაგვარეთ, მაშინ საინტერესოა, რისთვის შეიქმნა პროექტები, რომლებიც დისტანციურ სწავლებას გამოთიშულ მოსწავლეებს ეხმარება, არ ჩამორჩნენ საგაკვეთილო პროცესს. მაგალითისთვის ტელესკოლაც კმარა, რომელიც ბიუჯეტიდან ფინანსდება და რამდენადაც ცნობილია, არცთუ მწირი თანხა ჯდება მისი შენახვა. გასაგებია, რომ საზოგადობრივი მაუწყებლის ერთ-ერთი ფუნქცია განათლების ხელშეწყობაა, მაგრამ არსებული სტატისტიკა ტელესკოლის აუცილებლობას ავტომატურად გამორიცხავს, თუმცა გიორგი ჭანტურიას თქმით, ეს პროექტი უფრო მასწავლებლებზეა მორგებული, ვიდრე - მოსწავლეებზე:

„არ მინდა მიკერძოებული გამოვჩნდე, რადგან თავადაც ვასწავლი ტელესკოლის ფორმატით, მაგრამ პროექტის დასაწყისში ჩაიდო გარკვეული ფინანსური რესურსი, ზუსტად არ ვიცი, რამდენი და შემდეგ შეწყდა მისი განვითარება - ჩანაწერების გაშვება დაიწყეს. ტელესკოლის განვითარებაზე არ იზრუნეს; გარდა ამისა, არასწორი აქცენტი კეთდება, როცა ამბობენ სასკოლო განათლების ალტერნატივაა. რეალურად ტელესკოლა მასწავლებლის დამხმარე საშუალებაა, დამხმარე რესურსი, უბრალოდ, მასწავლებლებმა მისი სწორად გამოყენება უნდა იცოდნენ“.

ამ ყველაფრიდან გამომდინარე, კი ჩნდება ლოგიკური კითხვა - ტელესკოლა თუ მასწავლებლის დამხმარე რესურსია და მოსწავლეებსაც ინტერნეტის პრობლემა არ აქვთ, ხომ არ აჯობებდა პროექტის ბიუჯეტით ბავშვებისთვის შეეძინათ ტექნიკა? მოსწავლეების უმეტესობა, მობილურით ერთვება საგაკვეთილო პროცესში, გარკვეულ ოჯახებში რამდენიმე დედმამიშვილია და შესაბამისად, ტექნიკის ნაკლებობასაც განიცდიან. ასევე არიან ისეთებიც, რომლებსაც არც ტელეფონი გააჩნიათ და არც კომპიუტერი. შეიძლება ეს თანხა ყველა მოსწავლეს არ ეყოს, მაგრამ გარკვეულ რაოდენობას ხომ მაინც დააკმაყოფილებს? - გიორგი ჭანტურია კი აღნიშნავს, რომ რეალობა საქსტატის მაჩვენებელთან აცდენილია და მოსწავლეების საჭირო ტექნიკით აღჭურვა დიდ თანხებთანაა დაკავშირებული: 

„ტელესკოლის ბიუჯეტი (ზუსტად არ ვიცი რამდენი აქვს, მაგრამ არ მგონია ბევრი იყოს), ვფიქრობ, ახლოსაც ვერ მივა იმ თანხებთან, რაც მოსწავლეების აღჭურვისთვისაა საჭირო, იმდენად ბევრს აქვს ეს პრობლემა. სამწუხაროდ, სახელმწიფოსაც კი ვერ ექნება რესურსი ყველა მოსწავლეს ტექნიკა გადასცეს. სწორად მიმაჩნია, სახელმწიფომ სხვადასხვა ინიციატივებით წაახალისოს კერძო სექტორები, თავად სკოლებმაც შესაძლებლობების მიხედვით უნდა გამოიყენონ საკუთარი რესურსი. არაერთი სკოლაა, რომელსაც ეზოგება კომუნალური ხარჯები და წინა წლიდან აუთვისებელი თანხაც რჩება - ამიტომ სკოლამ თავად უნდა გადაწყვიტოს შეუძინოს თუ არა მოსწავლეს ტექნიკა. თუმცა, ამ გადაწყვეტილებას სკოლები ვერ იღებენ, რადგან ცენტრალიზებულად იმართება სისტემა. სკოლას, რომ ამის საშუალება მიეცეს, იმაზე მეტი ბავშვი აღიჭურვება ტექნიკით, ვიდრე სახელმწიფო შესყიდვების შედეგად“.