ქობულეთის მუნიციპალიტეტის ლეღვას N1 საჯარო სკოლის XI კლასის მოსწავლე თამთა დოლიძე პანდემიით შეცვლილ რეალობაზე საკუთარ ჩანახატში წერს, სადაც ჩაშლილ გეგმებსა და მონატრებაზე საუბრობს. მოსწავლე წუხს ემიგრანტ დედაზე, რომელმაც სამშობლოში დაბრუნება ვერ მოახერხა.

გაეცანით თამთა დოლიძის ნამუშევარს, რომელსაც ჩვენ უცვლელად გიზიარებთ:

                                                მონატრების 1 თვე- რა გვასწავლა სიჩუმემ 

დადგა გაზაფხული, ხეებმა კვირტები გამოიღეს და ბუნებას გამოცოცხლება დაეტყო, აყვავდა ხეები. გაზაფხული ძალაში შევიდა. მეგობრები გაზაფხულის დადგომასთან ერთად ათასნაირ გეგმებს ვისახავდით, თუ სად გაგვეტარებინა უქმეები, მაგრამ ბრძენ კაცს უთქვამს: "კაცი ბჭობდა ღმერთი იცინოდაო", ასეც დაგვემართა. გაზაფხულის შემოსვლასთან ერთად ჩვენს ქვეყანაში უხილავი მტერი შემოვიდა. ჯერ აქა-იქ გაისმოდა მასზე საუბარი. შემდეგ მასიური სახე მიიღო. დღეებს დღეები მისდევს. შეგვიწყდა გაკვეთილები დროებით დავშორდით სკოლას, მასწავლებლებს, თანაკლასელებს. კორონა ვირუსმა გამოიწვია გზების ჩაკეტვა, შეჩერდა მოძრაობა, სიჩუმემ მოიცვა გზატკეცილები. დავშორდით მეგობრებს, კლასელებს, ნათესავებს, თანასოფლელებს. გამოვიკეტეთ საკუთარ სახლებში, რათა დავიცვათ საკუთარი სიცოცხლე, გავუფრთხილდეთ მშობლებს, ახლობლებს, მეგობრებს. დღეები გარბიან და მასთან ერთად ძლიერდება უხილავი მტერიც. რამდენი სიცოცხლე შეიწირა მსოფლიოში გავრცელებულმა დაავადებამ. ერთი თვეა ჩვენი ქვეყანა ებძვის ამ დაავადებას, მან ერთმანეთთან თანადგომა, გასაჭირში ხელის შეშველება, ურთიერთობა და პატივისცემა მასწავლა. თანამოძმეთა ტკივილის გაზიარების საშუალება მომცა და საკუთარ თავთან ფიქრის დრო მომცა. დიდი მონატრება მაქვს მეგობრების, თანატოლების. მენატრება ყოველი წუთი, წამი მათთან გატარებული. მინდა მათი მხიარული, ჟრიამული მესმოდეს ყოველ წამს. მენატრება ჩემ თანაკლასელებთან ერთად იმ გზას გავუდგე რომელსაც ჩვენი კლასის ყველაზე დიდ ტკივილთან მივყავართ, ჩვენი თეოს სასაფლაოსთან. ვწუხვარ დედაზე, რომელიც ემიგრანტია და ვერ მოახერხა ოჯახში დაბრუნება. მართალია ჩვენმა მთავრობამ იზრუნა ემიგრანტებზე, ბევრი მათგანი დაუბრუნდა ოჯახს, მაგრამ რამდენი დარჩა სხვის მიწაზე?

არ შემიძლია არ ვთქვა რამოდენიმე სიტყვა ჩვენს ექიმებზე, რომლებიც თავდაუზოგავად იბძვიან ჩვენთვის. ჩვენი ექიმების დამსახურებით ბევრი გამოჯანმრთელდა, ჩვეულებრივ ცხოვრების წესს დაუბრუნდნენ. მადლობა თითოეულ მათგანს ვინც, დღეს ჩვენი ჯამრთელობის სადარაჯოზე დგანან. 

თურმე როგორი მზრუნველები ვყოფილვართ, გამოიყენეთ ეს დრო და დაფიქრდით საკუთარ ცხოვრებაზე, ბევრი რამის შეცვლას მოისურვებთ. ვისურვებ მალე მოღებოდეს ბოლო ვირუსის არსებობას. გავაგრძელოთ სწავლა როგორც თვეების წინ. ვუსურვებ ყველას ჯამრთელობას და დარჩით სახლში, თქვენთვის და თქვენი გვერდში მყოფების სიცოცხლისთვის. 

ჩანახატი გამოგზავნილია „მონატრების 1 თვე - რა გვასწავლა სიჩუმემ“ თემის გამოხმაურების ფარგლებში