ქართული ენა რომ მდიდარია, ეს ყველამ ვიცით, თუმცა არსებობს სიტყვები, რომლებმაც ჩვენს ენაში ადგილი ვერ დაიმკვიდრეს და დროთა განმავლობაში გაქრა სალაპარაკო ქართულიდან. 

გთავაზობთ, რამდენიმე სიტყვას, რომლებიც დავიწყებას მიეცა: 

ბებკი – ძონძი, კონკი, ნაგლეჯი;

გამოწვლილვა – დაწვრილებით გამოძიება, გამოკვლევა;

განპოხება – გასუქება;

გეენია – ჯოჯოხეთი;

გვადრუცი – კოლოფი, ყულაბა;

კოჭიკური – ნაპარსი თმა;

კუკული – ბერის ქუდი;

ლირწი – ვნებიანი, მხურვალე (ითქმის ქალთა სქესზე);

მალიად – სწრაფად, ჩქარა;

მანდატური – ხელარგნოსანი, მეფის მცველი მოხელე;

მანიაკი – მოთვალულ-მომარგალიტებული საყელო;

მებრუჟეობა – ლოთობა;

მოსურნე – შეყვარებული;

სიყმილი – შიმშილი;

სკუპა – პატარა ქუდი;

უზაკველი – უბოროტო;

უცები – უვიცი;

ყაფუზუნა – მაიმუნი;

ჭიჭნაური – აბრეშუმი;

მოლალე – მოჩხუბარი.

საინტერესოა, რომელიმე თუ შეგხვედრიათ სადმე ან თავად თუ იყენებთ საუბრის ან წერის დროს? - პასუხები კომენტარებში დაგვიტოვეთ...