საქართველოში საბჭოთა პერიოდში არაერთი ცვლილება განიცადა განათლების სისტემამ. სახელმწიფოსადმი არაკეთილგანწყობილი მასწავლებლების შევიწროებას, გადასახლებასა და ლიკვიდაციასთან ერთად პირველი შეღავათებიც სწორედ ამ პერიოდში დაწესდა. როგორც სასკოლო განათლების ისტორიის შესახებ კვლევითი ნაშრომში „სასკოლო განათლების ისტორიაში 1990-2020“ ვკითხულობთ. პრივილეგიებით სარგებლობდნენ დაწყებითი და შვიდწლიანი სკოლების მასწავლებლები.

„1920-იანი წლებიდან იცვლებოდა მასწავლებლების მიმართ დამოკიდებულება - საბჭოთა ხელისუფლების მიმართ არალოიალური, არაკეთილსაიმედო მასწავლებლების ნაწილი დააპატიმრეს, ნაწილი გააძევეს, ნაწილი ფიზიკურად გაანადგურეს. ამის შესახებ ზუსტი რაოდენობრივი მონაცემები არ გვაქვს. მაგრამ, 1920-იანი წლების სახელმწიფო პოლიტიკა ზოგად განათლებაში არ მოითხოვდა მაღალკვალიფიციური პედაგოგების რაოდენობის ზრდას, არამედ პირიქით.

ამავე პერიოდში დაწესდა შეღავათები და პრივილეგიები დაწყებითი და შვიდწლიანი სკოლების მასწავლებლებისთვის“.

რომლის მიხედვითაც, სოფლის მასწავლებლების ხელფასი მეტი იყო, ვიდრე ქალაქის მასწავლებლების. მასწავლებლებს დაუწესდათ 48-დღიანი ფასიანი შვებულება და შეღავათები ტრანსპორტზე და კომუნალურ გადასახადებზე.