ცაგერის მუნიციპალიტეტის დღეს ლადო ასათიანის სახელობის ბარდნალის ​საჯარო სკოლა პედაგოგ მერაბ ქო მეთიანს ემშვიდობება. სკოლის დირექტორი მთვარისა ახვლედიანი სამძიმრის წერილს ავრცელებს.

„მშვიდობით, მ ე რ ა ბ მასწავლებელო!

( მ ე რ ა ბ ქ ო მ ე თ ი ა ნ ი ს ხსოვნას)

დღეს ლადო ასათიანის სახელობის სოფელ ბარდნალის საჯარო სკოლა მერაბ მასწავლებლის გარეშე დარჩა.

ამის წარმოდგენაც კი გვიჭირს ყველას, შენს კოლეგებს, ძველსა თუ ახალ თანამშრომლებს, მერაბ, ჩვენო თბილო, ნიჭიერო, წესიერო, თავმდაბალო და იუმორით სავსე მეგობარო!

ბარდნალის სკოლა ხომ შენი მეორე ოჯახი იყო; აქ სწავლობდი, სადაც შენი საუკეთესო მშობლები ასწავლიდნენ, მერე კი ოცდათხუთმეტი წელი შენს მეუღლესთან, ქალბატონ მანანასთან, ერთად აქ მოღვაწეობდი, ასწავლიდი ბავშვებს მათემატიკას და - არა მხოლოდ საგანს: ზნეკეთილობას, სიყვარულს, პასუხისმგებლობასა და ურთიერთპატივისცემას. ამ ყველაფერს შენებური იუმორითა და ღიმილით განაზავებდი, ამიტომაც იყო, რომ ყველას დიდი სიყვარული დაიმსახურე!

ამის დასტური ამდილანდელი არა მხოლოდ ჩვენი კოლეგების ქვითინი, არამედ ჩვენი მეხუთეკლასელების გულწრფელი ცრემლებით სავსე წერილებია, ერთიმეორის მიყოლებით რომ მიგზავნიდნენ!

მრავალმხრივი განათლება, ისტორიისა თუ სპორტის სიყვარული იყო იმის მიზეზი, რომ უფროსკლასელ მოსწავლეებს ძალიან უყვარდათ შენთან საუბარი თავისუფალ დროს, ყველა კურსდამთავრებული გულით გეპატიჟებოდა ექსკურსიაზე, შენც ხალისით მიჰყვებოდი და ათასგვარ თავგადასავალს უამბობდი.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია შენი საოცარი მეხსიერება! ვერცერთი კოლეგის დაბადების დღის მილოცვას ვერავინ მოგასწრებდა, ჩვენ კი ერთ რამედ გვიღირდა 13 ივნისს, შენს დაბადების დღეზე, თქვენს ოჯახში სტუმრობა და მოლხენა.

ყოველ დილით ადრიანად მოიჩქაროდი სკოლისაკენ, კაბინეტში შემოიხედავდი, გულიანად მომესალმებოდი და სამასწავლებლოში მერე შეხვიდოდი. დინჯსა და საოცრად მოკრძალებულს, ამ ბოლო წლებში კომპლიმენტის თქმაც გამოგდიოდა, რაც ძალიან დიდ სიხარულს მგვრიდა, გაზაფხულზე კი, ჩემი ტრაგედიის მერე, მანანასთვის გითქვამს, მთვარისას შავებში ჩაცმულს ვერ ვუძლებო.

ჩვენი არცერთი სუფრა, რომლის თამადაც ხშირად იყავი ისე არ დამთავრდებოდა, რომ ჩვენი სკოლის გარდაცვლილი პედაგოგები არ გაგვეხსენებინა და მათი შესანდობარი არ გვეთქვა. ძნელია, შენც რომ მათ რიგებს უნდა მიგაკუთვნოთ აწი! ჯერ ხომ მხოლოდ სამოცდასამი წლისა იყავი, მერო!

საუკეთესო შვილები აღზარდეთ, შენ და მანანა მარტო, კი არა, ჩვენი სკოლაც და კუთხეც იამაყებს მათით! ისინი შენს გზას ღირსეულად გააგრძელებენ, შენი სახელი კი საამაყოდ ექნებათ მუდამ!

ვერ წარმომიდგენია, რომ სამშაბათს სკოლაში ზარი სხვამ დარეკოს, შენ ხომ ამ დღის უცვლელი მორიგე იყავი, მერაბ, საოცარი პასუხისმგებლობით რომ ეკიდებოდი ამ საქმეს!..

შენი განვლილი ცხოვრებით უფალთან პირნათელი წარდგები და მართალთა გვერდით დაიმკვიდრებ სამუდამო განსასვენებელს, მჯერა, ლადო ასათიანის სახელობის ბ ა რ დ ნ ა ლ ი ს სკოლას კი მუდამ ემახსოვრება თავის პროფესიაზე, ბავშვებსა და მშობელ კუთხეზე შეყვარებული გულმართალი მ ე რ ა ბ (იკო) მ ა ს წ ა ვ ლ ე ბ ე ლ ი !“,- ნათქვამია სამძიმრის წერილში.