ჟიული შარტავას სახელობის თბილისის N62 საჯარო სკოლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მენტორი მასწავლებელი ლიზი ნიჟარაძე დისტანციური სწავლების სირთულეებსა და შედეგებზე გვიამბობს. პედაგოგი დეტალურად გადმოგვცემს, როგორ შეხვდა სკოლა ახალ გამოწვევას და რა შედეგებს მიაღწია სამი თვის განმავლობაში.

ვირტუალურად გახსნილი კარი

პანდემიის თანმდევი იყო შიში, შიში დაშორების, შიში ჩაკეტილი სივრცის, დავიწყებული ცოდნის, გაციებული ურთიერთობის. თუმცა ყველა წინააღმდეგობა, ყველა ბარიერი იმისთვის არსებობს, რომ დაიძლიოს, გადაილახოს. ამ შემთხვევაში საჭირო იყო ალტერნატიული გზების ძიება, დისტანციური სწავლება ის იარაღი აღმოჩნდა, რომელსაც უნდა დაეძლია შიში, სივრცე, დრო.

ჟიული შარტავას სახელობის N62 საჯარო სკოლაში იყო სურვილი, მზაობა, მაგრამ არ იყო გამოცდილება, ელექტრონული სწავლება დამატებით მოითხოვდა ტექნოლოგიური უნარების განვითარებას. თვალშისაცემი იყო ენთუზიაზმი, სურვილი, მონდომება, რაც მოსწავლეთა სიყვარულმა განაპირობა, ალბათ, ეს უპირველესი მიზეზია იმისა, რომ განათლების სამინისტროს შეთავაზებებს ყველა მასწავლებელმა დაუჭირა მხარი, დაიწყო გრძელი, რთული გზა სწავლისა და სწავლების, მარათონი სირთულეების დაძლევის.

ხალხური სიბრძნე გვეუბნება „ზოგი ჭირი მარგებელიაო“, ასეც არის. ვინ იფიქრებდა, რომ ასეთი თავდადება იყო შესაძლებელი, ვინ იფიქრებდა, რომ ასეთ მცირე დროში შეიძენდა ტექნოლოგიურ უნარებს თითოეული ჩვენგანი, რომ ეს გამოწვევა მოიტანდა ახალ მიდგომებს, ახალ აქტივობებს, ახალ ინტერესებს გააჩენდა. სკოლაში არსებული ხშირად სტანდარტული დავალებები შემოქმედების ნიმუშებად იქცა, მოსწავლეს საშუალება მიეცა გაცნობოდა უამრავ რესურსს, რასაც ელექტრონულად აწვდიდა პედაგოგი, სახალისო დავალებებმა მათ ხელი შეუწყო თვითგამოხატვაში, ისინი წერდნენ ინტერვიუს, მიყავდათ რეპორტაჟები, აკეთებდნენ ვიდეომიმართვებს, წიგნის რეკლამებს, თითქოს ოთახში ჩაკეტილებმა იგრძნეს, რომ შეუზღუდავი ფიქრის უფლება, თავისუფლება მიიღეს საჩუქრად.

მასწავლებლებმა გადალახეს სივრცე, გადალახეს შიში, კარი გახსნეს და უშიშრად შევიდნენ მოსწავლეთა სახლებში. მუდამ სასურველი იყო მშობელთა დაახლოება სასკოლო პროცესებთან, ეს შეძლო ელექტრონულმა სწავლებამ. ჩვენ ვკითხულობდით, ვისმენდით მშობელთა აღფრთოვანებულ გამოხმაურებებს: „დიდი მადლობა უზარმაზარი შრომისთვის“, „თურმე არ გვცოდნია, რამდენს შრომობს მასწავლებელი“, „სამსახურიდან სწრაფად გავრბივარ სახლისკენ, რომ თქვენს გაკვეთილს მეც დავესწრო“, „აი, თურმე რა ხდება გაკვეთილზე, როგორი საინტერესოა ცოდნის შეძენის პროცესი, როგორ შლით თემებს“, „ჩვენი შვილები იმას აკეთებენ, რაზეც ჩვენ მხოლოდ გვიოცნებია“. ამ გამოხმაურებებმა აშკარა გახადა მასწავლებლის ამაგი, მშობელთა მადლიერება კი, დამატებითი მოტივაცია აღმოჩნდა მათთვის.

ასე ჩაიარა სამმა თვემ, სიყვარულით, შრომით დაიძლია ახალი გამოწვევა, დაიძლია შიში, დრო, სივრცე, მაგრამ მაინც დარჩა მწვავე მონატრება მოსწავლეთა სხივებიან თვალებში ჩახედვისა, უხმოდ რომ შეგიძლია იგრძნო, მიხვდე, უპასუხო...

ჟიული შარტავას სახელობის
თბილისის N62 საჯარო სკოლის
ქართული ენისა და ლიტერატურის
მენტორი მასწავლებელი ლიზი ნიჟარაძე

წერილი გამოგზავნილია Etaloni.ge-ს სააზროვნო თემის - „დისტანციური სწავლება - გარდაუვალი მომავალი" ფარგლებში

იხილეთ ფოტო